Ο ανθρωπος που του 'κλεψαν το χαμογελο

Σηκώνεται και κάνει δυο στροφές, η πίστα γεμάτη κι αυτός βαρύς με λυγισμένα τα γόνατα καθώς φέρνει τις στροφές κι ούτε που φαίνεται. Αξύριστος, όπως πάντα, ο Β και χαμογελαστός. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο απ' όλους τους γύρω του. Το μόνο που τον ξεθάβει από το τσούρμο είναι το γέλιο του. Τρανταχτό. Αντιχεί.
Του το 'χε πει και η γειτόνισσα κάνα δυο φορές, "βρε παιδί μου, τι γέλιο είν' αυτό, μέχρι απάνω ακούγεσαι". Γέλιο σπαρταριστό, που βγαίνει από μέσα του κι όμως σου 'δινε την εντύπωση πολλές φορές ότι ήταν τόσο φτιαχτό.

Ο Δ, παλικάρι σωστό, Κρητικός. Τον πέτυχει κανα δυο φορές εδώ κι εκεί. Κάτι κοινοί γνωστοί. Δεν του φάνηκε και κάτι το σπουδαίο. Εκτός απ' το γέλιο. Όποτε άκουγε το γέλιο αυτό ο Δ γελούσε κι αυτός με την καρδιά του, όλο και πιο πολύ. Μια ανάσα πριν το τέλος έλεγε ότι από θαυμασμό ή από φθόνο γι' αυτό το γέλιο έγιναν όσα έγιναν. Όχι δεν ήταν τέτοιος ο Δ αλλά ήταν κάτι σαν "μαγικός αυλός" το γέλιο αυτό. Τριβέλιζε στο νου σου.

Ήθελε να τον μιμηθεί. Όχι ότι ο Δ ήταν ποτέ καλός σ' αυτά, αλλά αυτό το γέλιο, αυτό το γέλιο ... Και τα κατάφερε. Την επόμενη φορά που βρέθηκαν, τους κάλεσε όλους τριγύρω του, μαζί και τον Β. Για μια μικρή επίδειξη, είπε. Ησυχία στην παρέα και μόνο το σπαραχτικό γέλιο ακούγεται. Το πρόσωπο του Δ λάμπει και το γέλιο που τόσο καλά μιμείται αντηχεί στ' αυτιά του κι από κει στους νευρώνες που τον οδηγούν σ' ακόμα πιο δυνατά γέλια. Κι ο Β, όσο ο Δ γελά χάνει το χρώμα του. Το αξύριστο του πρόσωπο χάνει κάθε χαμόγελο και μαραζώνει. Η ψυχή του μαυρίζει, θέλει να γελάσει κι αυτός. Θέλει μα δεν μπορεί. Του κλέψανε το γέλιο. Κι όσο οι παλμοί του Κρητικού ανεβαίνουν και η φλέβες στο λαιμό του πετάγονται τόσο οι δικοί του παλμοί μειώνονται και έτσι πεσμένος στο πάτωμα πλέον με δυσκολία ανασαίνει. Ακόμα πιο δυνατό το γέλιο, ακόμα πιο μαύρος ο κόσμος του. Τώρα είχαν γίνει ένα, σε δρόμο χωρίς επιστροφής αυτός κι ο Κρητικός, πόσο κοντά είναι η θλίψη απ' τη χαρά. Η καρδιά του σταμάτησε να χτυπά τη στιγμή που το γέλιο του Κρητικού σταμάτησε βίαια απ' το δικό του τέλος.

[Η απαισιόδοξη πλευρά των πραγμάτων μια μέρα γεμάτη απαισιοδοξία - ίσως να 'ρθει και κάποια πιο αισιόδοξη αργότερα.]