The Helmand

Αν δεν έχετε δοκιμάσει την Αφγανική κουζίνα, να η ευκαιρία. Δίπλα στο Cambridgeside Galeria (το mall στο Lechmere) βρίσκεται το μοναδικό αφγανικό εστιατόριο στην πόλη και είναι άψογο (νούμερο 2 σε όλα τα reviews πίσω από το Taco Bells). Το επισκέφτηκα προχθές ξανά (για τρίτη φορά). Το φαγητό είναι καταπληκτικό. Η κουζίνα τους είναι μεταξύ της μεσογειακής και της πακιστανικής/ινδικής κουζίνας. Η ατμόσφαιρα είναι πολύ ωραία. Το μαγαζί πάντα γεμάτο, απαλή μουσική και ο φούρνος καίει συνέχεια ετοιμάζοντας αφγανικές πίτες.



Helmand είναι μια από τις 34 επαρχίες του Αφγανιστάν στα νοτιοδυτικά της χώρας, στα σύνορα με το Πακιστάν. Το μεγαλύτερο τμήμα της είναι έρημος που διασχίζεται από το ομώνυμο ποτάμι. Τα νερά του ποταμού είναι απαραίτητα για την βασική καλλιέργεια στην περιοχή. Από το Helmand προέρχεται το 20% της παγκόσμια παραγωγής οπίου.



Για να επιστρέψουμε στα του εστιατορίου. Ιδιοκτήτης αυτού είναι ο Mahmoud Karzai της φυλής Popalzai. Η οικογένεια Karzai έχει παράδοση στο χώρο. Από τα 7 αδέρφια τα περισσότερα ασχολούνται με εστιατόρια. Εξαίρεση το μαύρο πρόβατο της οικογενείας που δεν ακολούθησε την πεπατημένη αλλά πήρε το δικό του δρόμο. Hamid Karzai, πρόεδρος του Αφγανιστάν!

Και να αδερφε μου ...

" Και να αδελφε μου, που μαθαμε να κουβεντιαζουμε,
ησυχα-ησυχα κι απλα. "



" Καταλαβαινομαστε τωρα-δε χρειαζονται περισσοτερα. "



" Λοιπον, δεν ειναι αναγκη να φωναξω για να με πιστεψουν,
να πουν:"οποιος φωναζει εχει δικιο". "



" Ενα τσουκαλι λοιπον. Τιποτ' αλλο.
Πηλινο μαυρισμενο τσουκαλι,
βραζοντας, βραζοντας και τραγουδωντας,
βραζοντας πανω στου ηλιου τη φωτια, και τραγουδωντας. "

You should see the other guy

(Εναλλακτικός τίτλος)
Πως να απομακρύνεις την ημερομηνία αποφοίτησης παίζοντας racquetball με τον advisor σου.

Ο J αρέσκεται στο να αφηγείται ιστορίες, προσωπικές κατά βάση ή τουλάχιστον οικογενειακής φύσης. Τις αφηγείται ξανά και ξανά. Όλες τους τραβηγμένες από τα μαλλιά, παραφουσκωμένες με λεπτομέρειες, άλλες στο χώρο του πραγματικού και άλλες όχι. Μπορεί ώρες ολόκληρες μεταξύ των meetings ή μετα φαγητού να μιλάει για τα κατορθώματά του. Μέγας παραμυθατζής.

Μια από αυτές τις ιστορίες λοιπόν εκτυλίσσεται ως εξής.
"Όταν ήμουν διδακτορικός φοιτητής είχαμε ένα καθηγητή στο MIT ..."

(η λέξη MIT είναι άκρως απαραίτητη σε οποιαδήποτε ιστορία)

"... ο οποίος ήταν ξετρελαμένος με το ice hokey. Είχε φτιάξει, λοιπόν, μια ομάδα και είχε αγοράσει όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό"

(και φυσικά πάντα θα βρεθεί εκτός θέματος με μια παράλληλη ιστορία)

"Παρεμπιπτόντως σε ένα από τα town meetings ένας από τους μαθητές του ήταν υπεύθυνος να μιλήσει για τις δραστηριότητες του τμήματος. Έτσι σηκώθηκε ενώπιον όλων των καθηγητών και μαθητών του τμήματος και μίλησε για την ομάδα ice hokey και πως θα πρέπει όλοι να πάνε στην ομάδα και να δραστηριοποιηθούν και πως δεν θα 'πρεπε να ανησυχούν για το κόστος του εξοπλισμού γιατί ο εν' λόγω καθηγητής αγόραζε τον εξοπλισμό με funds από την NSF!!!!! (ooops)."

Έτσι κι ο J βρέθηκε στην ομάδα ice hokey γιατί έξαλλου, όπως εξομολογείται, "ήμουν δεινός ice skater. Από πιτσιρίκος έκανα ice skating και με 'βάλανε στην άμυνα της ομάδας γιατί ήμουν ο μόνος που μπορούσε να πατινάρει προς τα πίσω τόσο επιδέξια."

"Για να μην τα πολυλογώ ένα Σάββατο είχαμε προπόνηση με την ομάδα. Κάποια στιγμή, ο καθηγητής φεύγει μόνος του στη επίθεση και τη στιγμή που είναι έτοιμος να σκοράρει, πέφτω πάνω του με όλη μου τη δύναμη. Α, ξέχασα να αναφέρω ότι ο καθηγητής αυτός ήταν και στο thesis committee μου. Σωριάζεται, λοιπόν, ο άνθρωπος στον πάγο, και μένει ακίνητος. Εγώ τον χαβά μου. Παίρνω την μπάλα και τρέχω προς την αντίθετη εστία. Χαμπάρι δεν πήρα, συνέχισα να παίζω. Ο άνθρωπος εν' τέλει κατέληξε στο νοσοκομείο και από εκεί στο σπίτι του με μια θήκη στον αυχένα! Το αστείο της όλης υπόθεση είναι ότι την επομένη παντρεύτηκε (με τη θήκη)!!!"

Πως μου' ρθε τώρα αυτή η ιστορία? Ομοίως κι εγώ πήγα για racquetball χθες το πρωί με τον advisor μου (J). Σε μία από τις άμυνές μου η μπάλα τον βρήκε κατά κούτελα και προς στιγμήν του άφησε ένα W (το σήμα της μάρκας της μπάλας) στη μούρη. Εγώ από την πλευρά μου βέβαια ήμουν μεταξύ του να πεθάνω στο γέλιο ή να εξαφανιστώ από προσώπου γης. Κι έτσι στην επόμενη φάση, ενστικτώδης αντίδραση να το πω, θεία δίκη να το πω, ενώ έτρεχα να αποκρούσω την μπάλα μου φεύγει η ρακέτα και με βρίσκει στο δόξα πατρί.

Τα πειστήρια :

Είναι που ονειρεύεται ...

" Είναι που ονειρεύεται πως φεύγει για ταξίδια,
πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες,
ξέρει αν μπορούσε θα' κανε μία απ' τα ίδια
αλλά τι νόημα έχει τ' όνειρο χωρίς μικρές νοθείες; "

Μέρα Πρώτη :
Πέντε το ξημέρωμα. Λογικά όλοι είναι για ύπνο είχαν ξενυχτήσει την προηγούμενη καταστώνοντας το πλάνο. Κι όμως ήταν όλοι πανέτοιμοι, με γεμάτα τα sac voyage τους. Η μηχανή του αυτοκίνητο κάτω απ' το σπίτι αναμμένη, πίνουν την τελευταία γουλιά καφέ, μια τελευταία τζούρα απ' το πρωινό τσιγάρο, τελευταίος έλεγχος ("Την μηχανή τη πήραμε?", "Ναι όλα οκ"), κλειδώνουν κι έτοιμοι. Αφετηρία:Westland Avenue, Boston, MA. Προορισμός:άγνωστος ακόμα.


Οδεύουν προς Copley Square, μπαίνουν στο Mass Pike (I90) και ξεχύνονται για τη μεγάλη έξοδο. Suffolk, Middlesex, Worcester, Hampden, Berkshire και Massachusetts τέλος. Σειρά έχει η New York και το Ontario. 549 μίλια, 8 ώρες και 50 λεπτά χωρίς τα σταματήματα για πρωινό στις Syracuse, ούτε τους ενδιάμεσους καφέδες και να που βρίσκονται στο Toronto. Τους καταρράκτες δεν τους πολυείδαν, αύριο καλύτερα. Όλο τη μέρα τριγυρνούσαν στην πόλη και το βραδάκι πάλι βολτίτσα. (...).


Μέρα Δεύτερη :
Οδηγούν εναλλάξ κι έτσι δεν έχουν κουραστεί, κοιμούνται στη διαδρομή που και που. Πάλι χάραμα έφυγαν. Συνεχίζουν στο Ontario και διασχίζουν τα σύνορα στο Michigan. Mίλια 520, 8 ώρες και 20 λεπτά. Στο τέλος της διαδρομής Chicago. (...).


Μέρα Τρίτη :
Αλλαγή ρότας. Από βορειοδυτικά προς νότια. Βγαίνουν από τον Ι90, και συνεχίζουν στον Ι57 μέχρι το Effingham, μετά και πάλι δυτικά στον Ι70 μέχρι να βγουν απ' το Illinois και να μπουν στο Missouri. Στο τέλος του δρόμου ο Saint Louis. 297 μίλια, 4 ώρες και 49 λεπτά. Δεν είναι να σταματήσουν. Μια γρήγορη βόλτα (...) και ξαναξεκινουν. All the way to Kansas City. 252 μίλια, 3 ώρες και 56 λεπτά. Είναι μονάχα μεσημέρι, οπότε αποφασίζουν να συνεχίσουν. Μετά από 600 μίλια, 8 ώρες και 44 λεπτά και αφού ο ουρανός έχει σκοτεινιάσει πια φτάνουν στο Denver. Στο βάθος, πίσω από την πόλη τa Rocky Mountains. Μια βόλτα στην πόλη (...).


Μέρα Τέταρτη :
Μίλια 749, 10 ώρες και 49 λεπτά. Η διαδρομή πάνω στα Rocky Mountains υπέροχη (...). Σιγά σιγά αρχίσουν και κατηφορίζουν. Από το Ι70, μπαίνουν στον Ι15. Σταματούν για μια βόλτα στο Kanab Canyon και συνεχίζουν νότια. Από τη Utah στη Nevada. Μέσα απ' την έρημο (...). Και στο βάθος Las Vegas baby!

Τις υπόλοιπες μέρες τις περάσαν μεταξύ Καλιφόρνιας και Μεξικού.

*** (...) = λεπτομέρειες που ελπίζω να μπορέσω κάποια στιγμή σύντομα να συμπληρώσω