Κοροιδια και ξεφτιλα

Δηλαδή, σ' αυτόν το γεωγραφικό τόπο - γιατί μόνο χώρα δεν είναι - που λέγεται Ελλάδα και ζει ένας απίστευτος λαός ο νεοελληνικός - που μάλλον θα έπρεπε να λέγεται δουλαρομαζοχιστικοκαρπαζοεισπρακτορικογρέκικος - από ξεφτίλα σε ξεφτίλα πάμε και από κοροϊδία σε κοροϊδία Πριν 2,5 χρόνια, το λοιπόν, αυτός ο λαός έχοντας μπουχτίσει ας πούμε την "σοσιαλιστική" κομπανία που έκανε κάποιο administration των πραγμάτων και βλέποντάς μια καθημερινότητα να πηγαίνει στραβά πίστεψε και αποφάσισε να εμπιστευτεί κάποιον κύριο επονομαζόμενο Κωνσταντίνο Καραμανλή Jounior. Αυτός ο κύριος, που λέτε, ήταν και πολύ γάτα και υποσχέθηκε την καταπολέμηση της διαφθοράς και της παραοικονομίας. Υποσχέθηκε δε, να πει τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη σαν ένας άλλος άγγελος εξάγγελος μιας και η νύχτα εναλλάσσονταν με νύχτα κοκ. Μας είπε λοιπόν ότι η "σοσιαλιστική" κομπανία μας δούλευε τόσο καιρό και η οικονομία είναι σε μαύρο χάλι και χρειάζεται αμέσως να μπει σε γύψο διότι η χώρα ήτο ένας ασθενής. Ως συνέπεια ήρθε η Ευρωπαϊκή επιτήρηση. Και να πούμε και του στραβού το δίκιο όλοι τον ψιλοπιστέψαμε όχι κυρίως αυτόν αλλά τα ίδια μας τα μάτια.


Κι όμως ρε φίλε, που λένε θα γυρίσω ο τροχός θα γ***σει κι ο φτωχός, ε γύρισε. Χθες τελικά μετά από 2,5 χρόνια σκέψης και περισυλλογής βγήκε το πόρισμα. Όχι μόνο δεν είναι σκατά η οικονομία μας ταλαίπωρε εργάτη, δεινοπαθούσα νοικοκυρά, μίζερε φοιτητή, εξαθλιωμένε άνεργε, συνταξιούχε της κακιάς ώρας, αγρότη της πίνας. Τουναντίον. Άμα, λέει συμπεριλάβουμε τα πουτανιά, το λαθρεμπόριο και το ξέπλυμα μαύρου χρήματος είμαστε 25% πιο πλούσιοι, ρε φίλε.

Ρε κρασοπατέρα της κακιάς ώρας, για δεν μας το 'λεγες και προχθές αυτό να μην αγχωνόμαστε, να ξέρουμε και προς τα που να κατευθύνουμε τα παιδιά μας.

Σούμα. 20% της οικονομίας από τον τουρισμό, τουτέστιν Ευρωπαίους και Αμερικάνους που έρχονται και ξεχαρμανιάζουν σε κάθε Φαληράκι. 25% της οικονομίας από λαθρεμπόριο, πουτάνες - τις οποίες κύριοι κύριοι πρέπει πλέον να τις σεβόμαστε 10 φορές παραπάνω αφού αυτές βγάλαν το φίδι απ' την τρύπα - και ξέπλυμα χρήματος. 50% της οικονομίας από τον κρατικό τομέα - το μεγαλύτερο δηλαδή μπου*****λο της διαφθοράς και της μίζας. Κι έμεινε και ένα 5% για κανα δυο μαλάκες που δουλεύουνε - γιατί στο Ελλάντα μαλάκες είναι αυτοί που δουλεύουνε απ' ότι φαίνεται.

Το συμπέρασμα όλων των παραπάνω στο ανέκδοτο .

Όπλα φιλικα προς το περιβαλλον

Ρε, έχουμε ξεφύγει ως είδος, πάει και τελείωσε. Δηλαδή, βλέπεις τα άλλα ζώα στάσιμα, εκεί, μέσα στη μιζέρια τους, να μη σηκώνουν κεφάλι, όπου ήταν πριν εκατομμύρια χρόνια ακόμα εκεί και απ' την άλλη βλέπεις τον άνθρωπο, την πρόοδο που έχουμε επιτύχει πόσο μπροστά έχουμε φτάσει. Και τις ευαισθησίες μας που τις βάζεις? Όχι σαν τα άλλα ζώα. Και για να μη γράφω θεωρείς και ιστορίες για άγριους, μιας κι εμείς βλέπεις ήμαστε το αγαπημένο είδος του πλάστη μας που μας χάρισε τόσα και τόσα καλά, θα μιλήσω με απτά παραδείγματα, φίλε.

Οι βιομηχανίες όπλων, λέει, προσανατολίζονται προς φιλικά προς το περιβάλλον όπλα. Ε, σκοτώνονται που σκοτώνονται οι μαλάκες ανά τη γη, μη τραβάμε και εμείς κανα ζόρι από καμια μόλυνση του περιβάλλοντος. Να φεύγει, δηλαδή, η ρουκετούλα, να βαράει κανα νοσοκομείο, κανα παιδικό σταθμό, να κόβει κανα χεράκι, κανα κεφαλάκι από κανα σκατόπαιδο που πήγε και γεννήθηκε το μαλακισμένο στην Παλαιστίνη, στο Νταρφούρ, στη Ρουάντα, στο Πακιστάν (άκου που βρήκε να γεννηθεί το κωλόπαιδο, δεν κάθονταν στη κοιλιά της μάνας του να μη ξοδεύουμε και διπλά πυρομαχικά - με μια σφαίρα δυο τρυγόνια) αλλά να μη βρομίζει ο Τίγρης κι ο Ευφράτης, μη αναπνέει και το καυσαέριο ο φιλήσυχος επιχειρηματίες που η μπίζνα του τον έριξε να δουλεύει στα πέριξ. Να πέφτει η κεφαλή στο Ναγκασάκι, δε λέω, να σκοτώνεται ο παλιο μαλάκας ο γεωργός που φτύνει αίμα να οργώνει τη γης, αλλά να μη γαμιούνται ρε φίλε και τα κολοκυθάκια, οι ντοματούλες οι κατακόκκινες και ζουμερές. Μπράβο, μόνο μπράβο έχω να πω.

Τι θυμήθηκα τώρα? Το 2001 στο Αφγανιστάν, που λέτε, που τότε δεν το ξερε η μάνα του, την εξουσία είχαν κάτι καθίκια οι επονομαζόμενοι και Ταλιμπάν - που μόνο ταλιμπάν δεν ήταν με τη σημασία του όρο - και ξεφτίλιζαν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, σκότωναν, βασάνιζαν και γενικότερα μεγαλουργούσαν. Εμείς οι υπόλοιποι βέβαια, όλα αυτά τα είχαμε γραμμένα στο γνωστό μέρος για τους άνδρες σε κανα παπούτσι παλαιό για τις γυναίκες. Ναι, αλλά μια μέρα αυτοί οι Ταλιμπάν αντί να συνεχίζουν να σκοτώνουν ανθρώπους - που είναι και πολλοί άλλωστε γι' αυτόν τον πλανήτη και να συνεχίζουν να αποτελούν μια απάντηση στον υπερπληθυσμό - άρχισαν και βομβάρδιζαν κάτι αγάλματα του Βούδα. Ρε τι έγινε τότε. Ολόκληρος ο πολιτισμένος κόσμος ξεσηκώθηκε που κατέστρεφαν οι πανάθλιοι τον πολιτισμό μας, την αρχαία μας κληρονομιά. οι παλιοτρομοκράτορες.

Έτσι κι εγώ τελικά άρχισα να συνειδητοποιώ την σημασία της προστασίας του περιβάλλοντος. Θες να σκοτώσεις, να βομβαρδίσεις, να ρημάξεις, να διαμελίσεις? Εμείς μαζί σου ρε φίλε. Να σου πούμε και μπράβο. Αλλά σε παρακαλούμε, έτσι, μη μας γαμάς τη φύση ρε φίλε. Άμα θέλουμε να 'ρθούμε για κανα κάμπινγκ στο Νταρφούρ να βρούμε κανα δεντράκι να στίσουμε τη σκηνούλα μας βρε αδερφέ να φάμε και κανα ραπανάκι από κανα μπαχτσέ.

Δεν είμαστε καλά. Δεν είμαστε καθόλου καλά. Και μετά διαβάζω και την τριμηνιαία έκθεση της BAE, της βρετανικής βιομηχανίας όπλων και φορτώνω.

"... our robust long-term plan will deliver healthy, profitable growth for our shareholders.”

Και καταλήγει

" Real breadth
Real performance
Real delivery "

Τώρα η ανάσα για ποιόν είναι δε ξέρω. Αλλά φαντάζομαι για κανα δάσος του Αμαζονίου.

Πάλι σκατά.

η μοναξιά της στιγμής

Δε θέλω να γράψω τίποτα για τη μοναξιά. Όλοι την ξέρουν, άλλοι πολύ άλλοι λιγότερο. Όλοι έχουν κάτι να πουν. Σύγχρονη αρρώστια της ψυχής γαρ. Όμως η μοναξιά της στιγμής είναι άλλο. Άλλο πράγμα από τη μοναξιά.

Είναι εκείνες οι στιγμές που στέκεσαι μπροστά στο δημιουργό σου, βλέπεις το μέσα έξω, την ματαιότητα του κόσμο, τα πάντα να περιστρέφονται με δύνη γύρω σου κι εσύ ανήμπορος να κάνεις το κάθε τι. Είναι εκείνες οι στιγμές που είσαι μόνος γιατί πρέπει να 'σαι μόνος, γιατί κουβαλάς τον δικό σου σταυρό και πρέπει μόνος να βγάλεις την ανηφόρα. Κανείς δεν μπορεί να σε πιάσει πια από το χέρι, να δροσίσει τα χείλι σου, να πάρει λίγο από το δικό σου βάρος. Μόνο εσύ ξέρεις τι κουβαλάς. Μόνο που δεν ξέρεις που πας, που θα καταλήξεις, αν θα μπορέσεις να κάνεις το επόμενο βήμα ή θα καταρρεύσεις

Είναι εκείνη η στιγμή στο χειρουργείο, λίγο πριν την νάρκωση που γυρνάς το κεφαλάκι σου μια δεξιά μια αριστερά από κάπου να πιαστείς αλλά δεν είναι κανείς τριγύρω να σε πιάσει και ξέρεις καλά - τι κι αν περισσεύει η αγάπη τους, δεν ωφελεί γιατί μονάχος θα το ανέβεις το σκαλί.

Είναι εκείνη η στιγμή που σου λεν τα νέα, για την ανίατη αρρώστια σου, αυτή που δεν ήθελες αλλά αλλιώς τα 'φερε η τύχη. Η στιγμή που μένεις να κοιτάς τη ζωή σου προς τα πίσω και να ψάχνεις να βρεις το λάθος που δεν έκανες. Εσύ κι ο εαυτός σου, τι κι αν σου πιάνουν το χέρι, μόνος είσαι και παραπατάς.

Είναι ακόμα κι εκείνη η στιγμή μπροστά στον άνθρωπο που αγαπάς κι ακούς τα μαντάτα του χωρισμού. Χαλασμός μέσα σου, μονάχος σου και πάλι.

υ.γ. αυτό το κειμενάκι το έγραψα στις αρχές Ιούλη, το ανεβάζω τώρα

Ταβανοθεραπεια & Μετριοτητα

Θέλω να επανέλθω σε δυο έννοιες που εμφανίστηκαν στο προηγούμενο post.

Την πρώτη - ταβανοθεραπεία (αγ. ceiling therapy) - θα 'θελα πάρα πολύ να την πατεντάρω αλλά (α) από αρχή είμαι εναντίων των πατεντών, (β) η έννοια αυτή ανήκει στην ανθρωπότητα ολόκληρη και κυρίως στη σπουδάζουσα νεολαία μας και (γ) και πιο σπουδαίο, πατέρας αυτής και θεμελιωτής της είναι ένα ξαδερφάκι μου.

Είναι η κατάλληλη θεραπεία εν καιρό εσωτερικής και μη αναζήτησης. Απίστευτος αρωγός στην φιλοσοφική σκέψη του καθενός. Το ταβάνι πάντα κρύβει μυστικά, πάντα έχει μια απάντηση στις κρίσιμες ερωτήσεις μας. Σε παίρνει πέρα απ'τον συμβατό τόπο και χρόνο, αποδεικνύοντας κάθε Einstein-ική θεωρεία. Προσοχή, δεν έχει να κάνει με τη γνωστή έννοια της νοχελικότητας, ούτε κι αυτή της κωλυσιεργίας

Η δεύτερη κάπως με απασχολεί περισσότερο. Τελικά είναι κακό να 'σαι μέτριος? Μήπως είναι απίστευτα καλό να 'σαι μέτριος? Δυσκολεύομαι να αποδεχτώ τη μετριότητά μου. Θα 'θελα να 'μουν ταλαντούχος που λέμε. Θα 'θελα να 'μουν καλός σε κάτι. Έχει ο καθένας από 'μας τους μέτριους κάποιο έμφυτο ταλέντο που δεν έχουμε ανακαλύψει ή από φύσης είμαστε μέτριοι. Μέτριοι όλου του κόσμου ενωθείτε?

Που πα ρε Καραμήτροοοο?

Μεταξύ ταβανοθεραπείας και Kalman Filters, παραδοχής της μετριότητάς μου σε όλες τις πτυχές της ζωής μου και Monte Carlo Methods, θυμήθηκα και παραθέτω την προέλευση της φράσης που πριν μισό λεπτό μονολογούσα απευθυνόμενος στην αφεντιά μου.

Σε μια στρατιωτική μονάδα, το λοιπόν, φτάνει η είδηση ότι πέθανε η μάνα του Καραμήτρου.
Ο λοχίας καλεί τον δεκανέα, του εξηγεί την κατάσταση και ο δεκανέας αναλαμβάνει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του - κανας καραβανάς θα ήτο.
Παρουσιάζονται, λοιπόν, και οι δυο στη μονάδα, διατάζουν τους άντρες να παραταχθούν όλοι σε μια σειρά και τότε ο δεκανέας φωνάζει:
- Όσοι έχουν ακόμα μάνα να κάνουν ένα βήμα μπροστά.
Όλοι, μαζί κι ο Καραμήτρος, κάνουν ένα βήμα μπροστά.
Και τότε ο δεκανέας:
- Πού πας ρε Καραμήτροοοοοοοοοοοοοο;

Καποτε θα 'ρθουν - εχετε το νου σας

"Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν
πως σε πιστεύουν σ' αγαπούν
και πως σε θένε
Εχε το νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί
ψέματα λένε

Κάποτε θα 'ρθουν γνωστικοί
λογάδες και γραμματικοί
για να σε πείσουν
Εχε το νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί
θα σε πουλήσουν

Και όταν θα 'ρθουν οι καιροί
που θα 'χει σβύσει το κερί
στην καταιγίδα
Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα"

Λευτέρης Παπαδόπουλος