10 χρόνια μετά

23 Ιούνη 1996

Έφυγε.

Κι όμως έμεινε για πάντα στη μνήμη όλων. Γι' άλλους έτσι και γι'άλλους αλλιώς. Εγώ έμαθα να τον θαυμάζω κι έτσι έμεινε στο μυαλό μου. Όχι αλλιώς.

Το σκεφτήκαμε ξανά και ξανά, δεν πήγαινε η καρδιά. Πάει τέλειωσε, θα κατεβούμε την πρωτεύουσα. Όλα έτοιμα την επομένη. Αργά το βράδυ ξεκινάμε. "Να μη κοιμηθείς κακομοίρη μου και τους αφήσεις και οδηγούν μονάχοι, πάει χαθήκατε. Θα τους πάρει ο ύπνος. Όλη την ώρα να τους μιλάς". Συμβουλή μάνας. Έτσι κι έγινε, οι άλλοι κοιμήθηκαν εν'αλλάξ κι εγώ όλο ξύπνιος. Στο ράδιο είχε αφιέρωμα με αγαπημένα τραγούδια, παπανδρεικά. Κατέβαινα και πρώτη φορά στην πρωτεύουσα και κάτι φτερούγιζε μέσα μου, ένα παιδικό αχ. Ήταν και η αφορμή τέτοια. Τα χαράματα μπήκαμε Αθήνα. Φτάσαμε σ'ένα σπίτι φιλικό, να πιούμε ένα καφέ να κάνουμε ένα μπάνιο. Εγώ δεν άντεξα, μόλις είδα κρεβάτι ξεράθηκα. Είχαν αρχίζει να τρέχουν και δάκρυα στα μάτια. Νέφος γαρ κι εγώ από χωριό. Σε κανά δυο ώρες με
ξυπνήσανε και ξεκινήσαμε για τη μητρόπολη. Δεν έχω δει ποτέ τόσο κόσμο. Δεν έχω νιώσει ποτέ τόσο συναισθηματικά φορτισμένη ατμόσφαιρα. "Ανδρέα ζεις, εσύ μας οδηγείς". Μέγα πλήθος, μέγα πάθος. Όχι δεν ήταν προεκλογική συγκέντρωση. Ήταν μια μεγάλη, πολύ μεγάλη παρέα που έλεγε αντίο σε έναν μεγάλο ηγέτη. Έναν άνθρωπο που αγαπήθηκε και μισήθηκε όσο κανείς άλλος στη σύγχρονή ιστορία μας.

Αντίο και πάλι Αντρέα.

World Refugee Day

20 Ιούνη.

Παγκόσμια μέρα της μετανάστευσης.

Παγκόσμια μέρα της παράπλευρης απώλειας.

Παγκόσμια μέρα εκείνων που την πληρώνουν για να καπνίζουν τα μεγάλα τους πούρα μέσα στα μεγάλα τους αμάξια και πίσω απ' τα μεγάλα τους γραφεία αυτοί, οι τύποι οι γνωστοί.
Κ' οι άλλοι, όχι μόνο αυτοί. Οι άλλοι ντε με τα κουστούμια, στα άσπρα σπίτια, τις κόκκινες πλατείες και τα ημι-οβάλ γραφεία, αυτοί οι κομπάρσοι της ζωής που την οδηγούν ντεμεκ μα στην πραγματικότητα τους κυνηγά. Τι να πούμε για δαύτους.

Παγκόσμια μέρα για 20 εκατομμύρια καημένους, χαμένους, κυνηγημένους, τρομαγμένους, εγκλωβισμένους, ζαρωμένους στο καβούκι τους, πεινασμένους, μισοπεθαμένους, απαρηγόρητα απογοητευμένους, αδικημένους και κυρίως απατημένος απ' τους δικούς τους θεούς. Κολασμένους? 20 εκατομμύρια κολασμένους.

Κι εμείς οι άλλοι, οι χορτασμένοι, αποβλακωμένοι, ρουτινιασμένοι, κολλημένοι στο μικρόκοσμό μας, μονίμως παραπονεμένοι, ποτέ ικανοποιημένοι και πάντα φοβισμένοι για τα μιάσματα που ζουν έξω από τον δικό μας τον κόσμο τον φιλελεύθερο, τον σοσιαλιστικό, τον δυτικό βρε παιδί μου τους κλείνουμε την πόρτα και βάζουμε τις ωτασπίδες μη μας ενοχλήσουν. Και που και που τους βλέπουμε στις ειδήσεις τις μεσημεριανές ενώ τρώμε κι αλλάζουμε και το κανάλι άμα λάχει και παίζει αθλητικά στον επόμενο σταθμό και να παν να γαμηθούν, λες και δεν έχουμε εμείς προβλήματα να λύσουμε. Κάντε έρωτα, ρε, όχι πόλεμο. Αλλά αυτοί οι έρμοι, οι κακομοιριασμένοι και απ'τον έρωτα πεθαίνουν.

Σκατά.

Τα μπούτια σου Μαρία, σκοπιά, ΚΨΜ ... Κολομβία

Κολομβία, 20 Ιούνη 2006.

Κολομβία, η χώρα της κόκας, του εγκλήματος, του εμφυλίου πολέμου, των παραστρατιωτικών οργανώσεων, των απαγωγών, της πολιτικής αστάθειας.

Κολομβία, η χώρα των 120.000 αυτοκινητιστικών ατυχημάτων το χρόνο. Το 5% αυτών, από τι άλλο? Καμάκι στις Κολομβιανές γκόμενες.

Ρίξε κοπέλα μου κατιτίς πάνω σου.

Ρε, είμαστε καλα? Όχι. Είμαστε καλά? Όχι. Τι να λέμε τώρα ...

Τον τσακώσαμε τον πούστη

Για να μην τα πολυλογώ, εχθές τσακώσαμε το έβδομο. Ο εν' λόγω ύποπτος έκοβε βόλτες στην κουζίνα, αφού ξεπέρασε όλα τα δύσκολα εμπόδια-παγίδες που 'χαμε βάλει γύρω γύρω από το φούρνο. Και ενώ περπατούσε αμέρημνος πάτησε ξόφαλτσα στην παγίδα που 'χε πιάσει και τον Fred νωρίτερα και βρισκόταν σχεδόν στο μέσο της κουζίνας.

Νομίζω πάνω από έξι είναι "σφαγή" (τόσοι πέθαναν στο Boston Massacre σε αντίθεση πάντα με αυτή της Χίου) και πάνω από δώδεκα "γενοκτονία" οπότε είμαστε σε καλό δρόμο.

υ.γ. : του έφερα του πούστη μία στο κεφάλι και τον άφησα στον τόπο. εν συνεχεία έκλαψα με μαύρο κλάμμα μιας και ήταν το πρώτο μου.

(φωτό : ευελπιστώ το μυαλό όλων σας να πήγε στο Entrapment)

World Cup 2006

Κυριακή, 11 Ιούνη.

Τρεις μέρες, οχτώ αγώνες, σε ρυθμό Μουντιάλ με μια γλυκιά παρένθεση Roland Garros και Rafael Nadal (πολλά γούστα). Τρεις καλοί αγώνες μέχρι στιγμής και έτυχε να δω και τους τρεις. Argentina vs. Ivory Coasts (γαλλιστί Cote d'Ivoire, ελληνιστί Ακτή Ελεφαντοστούν, τρέχα γύρευε δηλαδή), Mexico vs. Iran και Angola vs. Portugal. Μεξικό και Ιράν ήταν ντέρμπι με πολιτικοκοινωνικές προεκτάσεις σε μια πόλη άκρος συμβολική, με φασιστομαλάκες να μαζεύονται από νωρίς, δηλώσεις, εκδηλώσεις και δυο ομάδες να παίζουν καλή μπάλα. Δεν περίμενα όμως το ίδιο από τα άλλα δυο παιχνίδια. Δύο κορυφαίες ομάδες στον κόσμο με δύο outsiders. Africa Rules!

Τι δίνουν οι bookies ...
1) Brazil
2) England
3) Argentina
4) Germany
5) Italy και πάει λέγοντας.

Στην Αργεντινή ετοιμάζονται να χορέψουν τάνγκο. Να πάρουν το αίμα τους πίσω από την αιώνια αντίπαλο Βραζιλία. Το ίδιο ήλπιζαν και στο Confederation. Αποτυπώνεται αψόγως στις αφίσες στο Μπουένος Άιρες, αριστερά, γιατί δεξιά στο Ρίο μάλλον θυμίζουν στους γείτονες οτι για ακόμη μια φορά θα μείνουν με την @***@ στο χέρι.













Ποδόσφαιρο, το σύγχρονο όπιο των λαών, σε παράφραση Καρόλου. Ας είναι ...

Τιέν Αν Μεν, 4 Ιούνη, 1989

Πλατεία Τιέν Αν Μεν, 4η Ιουνίου του '89.

Ο φίλος μου ο Rui, ώριμη σκέψη πάντα συνετός και συνθετικός στις απόψεις του. Στην Αμερική εδώ και 6 χρόνια, υποστηρίζει το "κομμουνιστικό καθεστώς" (τα εισαγωγικά δικά του), βλέπει καλύτερες μέρες για τους δημοκρατικού θεσμούς στη χώρα του, κάνει την κριτική του χωρίς μηδενισμούς. Θέλω να ακούσω τη γνώμη του για τα γεγονότα της Tienamen.

" Η άποψή μου είναι ουδέτερη. Σκοτώσανε πολλούς εκείνο το βράδυ. Η κυβέρνηση έστειλε τάνκς. Πολλοί ακόμα και σήμερα πληρώνουν για τα γεγονότα εκείνα, κλεισμένοι σε κάποια φυλακή. Η Tienamen είναι ακόμη ανοιχτή πληγή.

Θυμάσαι το '89. Περεστρόικα. Σοβιετική Ένωση. Κατάρρευση. Το ίδιο θα γινόταν και σε μας. Ήταν ο μόνος, και λεν αναγκαίος, τρόπος το καθεστώς να αποφύγει κατάρευση τύπου Σοβιετικής Ένωσης.

Μετά τα γεγονότα ο τότε πρωθυπουργός τέθει σε κατ'οίκον περιορισμό. Δεν υπάρχει περίπτωση, σήμερα, να αποδεχτεί κανείς τα τότε λάθη. Όταν ενισχυθούν οι δημοκρατικοί θεσμοί τότε ναι. Σήμερα αποζημιώνουν οικογένειες φοιτητών που σκωτώθηκαν εκείνη τη νύχτα αλλά με άλλα σκεπτικά και αφορμές"

Club-άκιας για κλάμματα

Πάντα αναρωτιόμουν πόσο χαμηλά μπορεί να φτάσει κανείς. Αν η ξεφτίλα έχει πάτο. Πόσο καραγκιόζης μπορεί να γίνει κανείς στη ζωή του και ποιες είναι εκείνες οι σκοτεινές δυνάμεις που ωθούν στο καραγκιοζιλίκι.

Καραγκιόζης εκ'φύσεως, μ'έκαναν καραγκιόζη, πάρτα ρε καραγκιόζη είναι μερικά είδη που όλοι μας συναντάμε καθημερινά.

Αριστερά, δείτε παράδειγμα καραγκιόζη από περιέργια. Έκφραση αγελάδας κοιτώντας το άπειρο (μουουουουου), σκεμπεδιά πενηντάρη και stretch πορτοκαλί μπλουζάκι, έτσι από περιέργεια.

Το post αυτό είναι προσωρινό. Όποιος πρόλαβε, πρόλαβε.

Νεα Υορκη : Οδοιπορικό ΙΙ

6:40πμ, Ανηφορίζουμε την πέμπτη λεωφόρο προς πάρκο Κεντρικό. Όταν κανείς επισκέπτεται έναν τόπο και μετά από καιρό επιστρέφει σ'αυτόν έρχεται αντιμέτωπος με τον κίνδυνο να επισκεφτεί αυτά που είχε επισκεφτεί και την προηγούμενη φορά. Να κάνει όσα είχε ξανακάνει, να δει όσα είχε ξαναδεί. Αυτό τουλάχιστον παθαίνω εγώ. Είχα το πλάνο στο μυαλό μου έτοιμο, "πάρκο Κεντρικό ως το ΜΕΤ, Empire State Building, κατηφόρα στην Broadway διασχίζοντας το SoHo, μια ματιά στα ερείπια του πάλε ποτέ συμβόλου του κεφαλαίου και πάνω-κάτω τελειώσαμε". Αλλά ο Μιτσάρας είναι παιδί τζιμάνι και αρχίσαμε τα ζιγκζάκια (μία λέξη και ελληνικότατη). Όποια γωνία, όποιο κτίριο είχε κάτι να μας πει, στοφή και προς τα κει. Έτσι πέσαμε πάνω στο Carnegie Hall. Εγώ βέβαια, αμόρφωτος και απαίδευτος, και κυρίως άμουσος πάλι χαμπάρι δεν πήρα, ούτε και εντύπωση μου 'κανε (φυσικά και θα το λέω στα εγγόνια μου!) αλλά ο Μιτσάρας γούσταρε. Βγήκαν οι απαραίτητες φωτό και συνεχίσαμε με κατεύθυνση uptown.

7:10πμ, Πάρκο Κεντρικό. "Ποιος πάει τέτοια ώρα στα πάρκα ρε φίλε, μόνοι μας θα 'μαστε, με τους homeless". Πως λέμε "έπεσες διάνα", καμία σχέση. Πρωινή γυμναστική ή περίπατος σκύλου, κάθε καρυδιάς καρύδι. Όλοι τρέχανε. Άλλοι τρέχανε από συνήθεια, άλλοι τρέχανε πίσω απ'τα ζωντανά που 'χαν λυθεί και την κάνανε για να μη ξαναδούν τα αφεντικά τους και άλλοι τρέχανε πίσω απ'το μοναδικό γκομενάκι του πάρκου (αυτή δε ξέρω γιατί έτρεχε). Μόνο εμείς περπατούσαμε. Και κάτι homeless κοιμόσαντε. Πάντως πολύς κόσμος. Για να καταλάβεις (ναι, σε σένα μιλάω βαριεστημένε αναγνώστη), και ξέρω ότι επαναλαμβάνομαι, αλλά ψάχναμε για κανά θάμνο να κατουρήσουμε και μόλις κρυβόμασταν λιγάκι και ξεκινούσε η διαδικασία τσούπ και το κανίς απο δίπλα. Να σε κοιτάει στα μάτια. Έλαιος. Τέλος πάντων, το κατουρήσαμε και το Κεντρικό. (Ναι είχαμε πιεί μπύρες το προηγούμενο βράδυ, όχι δεν πήγαμε στο πάρκο για κατούρημα, έτυχε).
Κυριλέ φάση : μπροστά απ'το συντριβάνι της φωτογραφίας, 7:30 το πρωί, τύπος και τύπισσα πετάν το μπαλάκι στο μούργο που σπεύδει να το επιστρέψει στα αφεντικά. Όλος παραδόξως, του γυαλίζει του μούργου το συντριβάνι και ρίχνει μακροβούτι. Σε δύο λεπτά 4x4 της αστυνομίας πάρκου (!!?!) πετάγεται πίσω απο θάμνους και δέντρα. Φάγαν πρόστιμο για τη βουτιά του μούργου, 7:30 το πρωι. Big brother is watching you ρε μουργοοοο. Αμερική αμερική καλά σε λέγαν μερικοί πως είσαι χώρα μαγική.

8:10πμ, Ολοταχώς προς Empire, κατηφορίζουμε την έκτη λεωφόρο μέχρι που βλεπουμε κόσμο μαζεμένο. Προσωπικά πολύ γουστάρω τέτοιες φάσεις, καυγάδες, άμα πέσει και καμια ψιλή είν' η καλύτερή μου (φυσικά όταν είμαι στην απ'έξω γιατί το ξύλο δεν το πολυσηκώνω). Να μην τα πολυλογώ, πλησιάζουμε στο όλο σκηνικό, άνθρωποι καλοντυμένοι με χαρτοφύλακες, δυο γερανοί στο απέναντι πεζοδρόμιο, σπασμένες καρέκλες, ένα κομμάτι μπετόν στο παμπρίζ αυτοκινήτου, σίδερα και κολόνες ανακατεμένα. Κόσμος να ψάχνει να βρεί πως έγινε το κακό. Βγάλαμε και μεις κανα δυο ιστοριούλες συνωμοσίας και κανα δυο σχετικά με την αντοχή υλικών για ρεαλιστική καβάτζα. Κάπου ανάμεσα στο πλήθος, ένας κοντούλης καλοντυμένος τυπάκος να μιλάει και ο κόσμος γύρω του να τον ακούει προσεχτικά. "Δε πάμε κι εμείς ρε Μιτσάρα να δούμε τι έγινε τελικά?" Μπαίνουμε κι εμείς πίσω πίσω (εντάξυ τα παραλέω είχαμε κάποια αποστασούλα) και ακούμε τον τυπά να λέει "κοιτάξτε ψηλά". Κοιτάμε κι εμείς ψηλά. Στο καπάκι μας την πέφτει ένας μπάτσος και μας απωθεί προς τα πίσω. Τι γίνεται ρε φιλε? Γιατι μας σπρώχνει αυτός ο μαλάκας? Κι αυτές οι γκόμενες απέναντι γιατί φωνάζουν Tobey?Τι ψάχνουμε να δούμε εκει πάνω στον ουρανοξύστη?Ποιόν?Τον spider-man?Τον 3?Τι έγινε ρε παιδιά?Αμα δείτε την αφεντομουτσουνάρα του Μιτσάρα να κοιτάζει τον spider-man στα μάτια και να λέει "holy shit" μην εκπλαγείτε.

8:50πμ Συνεχίζουμε να κατηφορίζουμε την έκτη λεωφόρο, για την ακρίβεια περπατάμε μέσα στο δρόμο μιας και λόγω spider-man είναι κλειστή. Τι γαμάτη αίσθηση. Τώρα να είσαι στο κέντρο του Manhattan και να έχεις χάσει το Emprire State Building, 102 όροφοι συν την κεραία, ε είναι ήττα. Το πάθαμε κι αυτό. Ήμασταν έτοιμοι να ρωτήσουμε. Σκέψου φάση (ναι σε σένα μιλάω), "συγνώμη πού είναι το Empire State Building?", "δε ξέρω ρε αδερφέ, δεν είμαι απ' δω". Ανέκδοτο εντελώς. Και ξάφνου, να σου το. "Αποκλείετε ρε φίλε να είν'αυτό, αυτό κοντό μου φαίνεται." Πλησιάζουμε με αργούς ρυθμούς ως που βλέπουμε πολυπληθέστατο group κινέζων να ετοιμάζεται να μπεί στην ουρά και ανοίγουμε το βήμα. Πενήντα λεπτά να ανέβουμε, δεκαπέντε να κατέβουμε (ναί έχει ουρά και για να κατέβεις) και πέντε να αγναντέψουμε την πόλη από ψηλά, πολύ ψηλά. Παρόλα ταύτα άξιζε τον κόπο.













(συνεχίζεται)

Ούτε να φάμε? & Γιατι βρέχει κάθε Παρασκευή?

Θεμα 1ο :

Καλά, ούτε να φάμε δεν μπορούμε? Έρχομαι σπίτι να μαγειρέψω κανα δυο κοψίδια που βρήκα και με συναρπάσανε στο Χόουλ Φούντς. Τα αλατοπιπερώνω, λίγη ρίγανι, λίγο λαδάκι (μια σταγονίτσα βρε παιδί για να μη πιάσει στο αλουμίνιο) και τα χώνω στο Γκρίλ (σήμερα όλα στα ελληνικά). Δεν περνάνε δυο λεπτά και αρχίζει το φαιερ αλάρμ. "Γαμώ την ατυχία μου, μια φορά είπα κι εγώ να φάω σαν άνθρωπος" λέω, κλείνω το φούρνο, πετάω το ταψί από το παράθυρο (τρόπος του λέγειν), ανοίγω πόρτες, παράθυρα, εξαερισμό μπάνιου, παίρνω και μια πετσέτα και αρχίζω να πηδάω σαν το μαλάκα κάτω από το αλάρμ με την πετσέτα μήπως και σκάσει. Σιγά να μη. Σε τρία λεπτά έρχεται κι ο Φρεδ {=> Φρειδερίκος [ΔΒ06]} , πιστ οφ εντελώς. Σόρυυυυυυ.

Απορία1 : Καλά αυτά τα μηχανάκια την χασισότουμπεκομπάφικη μυρουδιά γιατί δεν την πιάνουν και μόλις βάλω κανά χοιρινό στο φούρνο αμέσως? Ρητορικό το ερώτημα? Μάλλον.
Απορία2: Βρε μπας και έχουν βάλει αμανάτι να με αδυνατίσουν μερικοί-μερικοί (το μερικοί-μερικοί είναι όπως το καρέτα-καρέτα δηλαδή αναφέρεται σε ένα και μόνο προσωπο)?

Συνεχίζω. Πλακώνει λοιπόν ο Φρεδ, πλακώνει και η πυροσβεστική και σκατά. Κάθονται τώρα όλοι στην άκρη του διαδρόμου και βλέπουν ένα μαλάκα να χοροπηδάει. Με τα λίγα με τα πολλά σταματάει και το αλάρμ. Βγάζω να φάω. Μιντιουμ-ροου σου λεει. Ουτε προλαβαν να γίνουν τα κοψίδια γαμώ τη μου. Ούτε φάγαμε μας είπαν και μαλάκες, κατάλαβες φίλε μου.

Δεν περνάει μια ώρα που λες, ξανά μανα. Ρε φίλε δεν είμαι εγώ. Δεν έκανα τίποτα, γιατι ξαναχτυπάει? Ξανά στα άλματα. Ξανά πυροσβεστική. Το μόνο θετικό στην όλη ιστορία είναι ότι κοπελιά των παρεκίμενων διαμερισμάτων (μη λέμ' ονόματα και καρφώνουμε) μόλις είχε βγεί απ'το μπάνιο και εμφανίστηκε με κυριλέ αμφίεση (αυτό να μείνει μεταξύ μας) .

Θέμα 2ο :

Γιατί βρέχει κάθε Παρασκευή? Θελουμε να παμέ για μπάλα ρεεεεεε. Μας έχεις σπάσει τα νεύρα.

Θέμα 3ο :

Ο Γιάννης ο τσάκα-τσάκα ή Σπιντι Γκονζάλες ή Μαγάηβερ, το καινούριο μας ποντικάκι αφού είδε και απόειδε με τις τέσσερις παγίδες στη σειρά λέει "Το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι". Τον τσίμπησα να σκαρφαλώνει στον φούρνο, έτοιμος να πηδήξει στον πάγκο της κουζίνας.


Και ερωτώ. Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας Νίκο Κακαουνάκη?[ΔΚ06]

[ΔΒ06] Δημήτρης Β, Commends στο Politically Incorrect, 2006
[ΔΚ06] Δημήτρης Κ, Post στο Par...aloga, 2006