10 χρόνια μετά

23 Ιούνη 1996

Έφυγε.

Κι όμως έμεινε για πάντα στη μνήμη όλων. Γι' άλλους έτσι και γι'άλλους αλλιώς. Εγώ έμαθα να τον θαυμάζω κι έτσι έμεινε στο μυαλό μου. Όχι αλλιώς.

Το σκεφτήκαμε ξανά και ξανά, δεν πήγαινε η καρδιά. Πάει τέλειωσε, θα κατεβούμε την πρωτεύουσα. Όλα έτοιμα την επομένη. Αργά το βράδυ ξεκινάμε. "Να μη κοιμηθείς κακομοίρη μου και τους αφήσεις και οδηγούν μονάχοι, πάει χαθήκατε. Θα τους πάρει ο ύπνος. Όλη την ώρα να τους μιλάς". Συμβουλή μάνας. Έτσι κι έγινε, οι άλλοι κοιμήθηκαν εν'αλλάξ κι εγώ όλο ξύπνιος. Στο ράδιο είχε αφιέρωμα με αγαπημένα τραγούδια, παπανδρεικά. Κατέβαινα και πρώτη φορά στην πρωτεύουσα και κάτι φτερούγιζε μέσα μου, ένα παιδικό αχ. Ήταν και η αφορμή τέτοια. Τα χαράματα μπήκαμε Αθήνα. Φτάσαμε σ'ένα σπίτι φιλικό, να πιούμε ένα καφέ να κάνουμε ένα μπάνιο. Εγώ δεν άντεξα, μόλις είδα κρεβάτι ξεράθηκα. Είχαν αρχίζει να τρέχουν και δάκρυα στα μάτια. Νέφος γαρ κι εγώ από χωριό. Σε κανά δυο ώρες με
ξυπνήσανε και ξεκινήσαμε για τη μητρόπολη. Δεν έχω δει ποτέ τόσο κόσμο. Δεν έχω νιώσει ποτέ τόσο συναισθηματικά φορτισμένη ατμόσφαιρα. "Ανδρέα ζεις, εσύ μας οδηγείς". Μέγα πλήθος, μέγα πάθος. Όχι δεν ήταν προεκλογική συγκέντρωση. Ήταν μια μεγάλη, πολύ μεγάλη παρέα που έλεγε αντίο σε έναν μεγάλο ηγέτη. Έναν άνθρωπο που αγαπήθηκε και μισήθηκε όσο κανείς άλλος στη σύγχρονή ιστορία μας.

Αντίο και πάλι Αντρέα.