Νεα Υορκη : Οδοιπορικό ΙΙ

6:40πμ, Ανηφορίζουμε την πέμπτη λεωφόρο προς πάρκο Κεντρικό. Όταν κανείς επισκέπτεται έναν τόπο και μετά από καιρό επιστρέφει σ'αυτόν έρχεται αντιμέτωπος με τον κίνδυνο να επισκεφτεί αυτά που είχε επισκεφτεί και την προηγούμενη φορά. Να κάνει όσα είχε ξανακάνει, να δει όσα είχε ξαναδεί. Αυτό τουλάχιστον παθαίνω εγώ. Είχα το πλάνο στο μυαλό μου έτοιμο, "πάρκο Κεντρικό ως το ΜΕΤ, Empire State Building, κατηφόρα στην Broadway διασχίζοντας το SoHo, μια ματιά στα ερείπια του πάλε ποτέ συμβόλου του κεφαλαίου και πάνω-κάτω τελειώσαμε". Αλλά ο Μιτσάρας είναι παιδί τζιμάνι και αρχίσαμε τα ζιγκζάκια (μία λέξη και ελληνικότατη). Όποια γωνία, όποιο κτίριο είχε κάτι να μας πει, στοφή και προς τα κει. Έτσι πέσαμε πάνω στο Carnegie Hall. Εγώ βέβαια, αμόρφωτος και απαίδευτος, και κυρίως άμουσος πάλι χαμπάρι δεν πήρα, ούτε και εντύπωση μου 'κανε (φυσικά και θα το λέω στα εγγόνια μου!) αλλά ο Μιτσάρας γούσταρε. Βγήκαν οι απαραίτητες φωτό και συνεχίσαμε με κατεύθυνση uptown.

7:10πμ, Πάρκο Κεντρικό. "Ποιος πάει τέτοια ώρα στα πάρκα ρε φίλε, μόνοι μας θα 'μαστε, με τους homeless". Πως λέμε "έπεσες διάνα", καμία σχέση. Πρωινή γυμναστική ή περίπατος σκύλου, κάθε καρυδιάς καρύδι. Όλοι τρέχανε. Άλλοι τρέχανε από συνήθεια, άλλοι τρέχανε πίσω απ'τα ζωντανά που 'χαν λυθεί και την κάνανε για να μη ξαναδούν τα αφεντικά τους και άλλοι τρέχανε πίσω απ'το μοναδικό γκομενάκι του πάρκου (αυτή δε ξέρω γιατί έτρεχε). Μόνο εμείς περπατούσαμε. Και κάτι homeless κοιμόσαντε. Πάντως πολύς κόσμος. Για να καταλάβεις (ναι, σε σένα μιλάω βαριεστημένε αναγνώστη), και ξέρω ότι επαναλαμβάνομαι, αλλά ψάχναμε για κανά θάμνο να κατουρήσουμε και μόλις κρυβόμασταν λιγάκι και ξεκινούσε η διαδικασία τσούπ και το κανίς απο δίπλα. Να σε κοιτάει στα μάτια. Έλαιος. Τέλος πάντων, το κατουρήσαμε και το Κεντρικό. (Ναι είχαμε πιεί μπύρες το προηγούμενο βράδυ, όχι δεν πήγαμε στο πάρκο για κατούρημα, έτυχε).
Κυριλέ φάση : μπροστά απ'το συντριβάνι της φωτογραφίας, 7:30 το πρωί, τύπος και τύπισσα πετάν το μπαλάκι στο μούργο που σπεύδει να το επιστρέψει στα αφεντικά. Όλος παραδόξως, του γυαλίζει του μούργου το συντριβάνι και ρίχνει μακροβούτι. Σε δύο λεπτά 4x4 της αστυνομίας πάρκου (!!?!) πετάγεται πίσω απο θάμνους και δέντρα. Φάγαν πρόστιμο για τη βουτιά του μούργου, 7:30 το πρωι. Big brother is watching you ρε μουργοοοο. Αμερική αμερική καλά σε λέγαν μερικοί πως είσαι χώρα μαγική.

8:10πμ, Ολοταχώς προς Empire, κατηφορίζουμε την έκτη λεωφόρο μέχρι που βλεπουμε κόσμο μαζεμένο. Προσωπικά πολύ γουστάρω τέτοιες φάσεις, καυγάδες, άμα πέσει και καμια ψιλή είν' η καλύτερή μου (φυσικά όταν είμαι στην απ'έξω γιατί το ξύλο δεν το πολυσηκώνω). Να μην τα πολυλογώ, πλησιάζουμε στο όλο σκηνικό, άνθρωποι καλοντυμένοι με χαρτοφύλακες, δυο γερανοί στο απέναντι πεζοδρόμιο, σπασμένες καρέκλες, ένα κομμάτι μπετόν στο παμπρίζ αυτοκινήτου, σίδερα και κολόνες ανακατεμένα. Κόσμος να ψάχνει να βρεί πως έγινε το κακό. Βγάλαμε και μεις κανα δυο ιστοριούλες συνωμοσίας και κανα δυο σχετικά με την αντοχή υλικών για ρεαλιστική καβάτζα. Κάπου ανάμεσα στο πλήθος, ένας κοντούλης καλοντυμένος τυπάκος να μιλάει και ο κόσμος γύρω του να τον ακούει προσεχτικά. "Δε πάμε κι εμείς ρε Μιτσάρα να δούμε τι έγινε τελικά?" Μπαίνουμε κι εμείς πίσω πίσω (εντάξυ τα παραλέω είχαμε κάποια αποστασούλα) και ακούμε τον τυπά να λέει "κοιτάξτε ψηλά". Κοιτάμε κι εμείς ψηλά. Στο καπάκι μας την πέφτει ένας μπάτσος και μας απωθεί προς τα πίσω. Τι γίνεται ρε φιλε? Γιατι μας σπρώχνει αυτός ο μαλάκας? Κι αυτές οι γκόμενες απέναντι γιατί φωνάζουν Tobey?Τι ψάχνουμε να δούμε εκει πάνω στον ουρανοξύστη?Ποιόν?Τον spider-man?Τον 3?Τι έγινε ρε παιδιά?Αμα δείτε την αφεντομουτσουνάρα του Μιτσάρα να κοιτάζει τον spider-man στα μάτια και να λέει "holy shit" μην εκπλαγείτε.

8:50πμ Συνεχίζουμε να κατηφορίζουμε την έκτη λεωφόρο, για την ακρίβεια περπατάμε μέσα στο δρόμο μιας και λόγω spider-man είναι κλειστή. Τι γαμάτη αίσθηση. Τώρα να είσαι στο κέντρο του Manhattan και να έχεις χάσει το Emprire State Building, 102 όροφοι συν την κεραία, ε είναι ήττα. Το πάθαμε κι αυτό. Ήμασταν έτοιμοι να ρωτήσουμε. Σκέψου φάση (ναι σε σένα μιλάω), "συγνώμη πού είναι το Empire State Building?", "δε ξέρω ρε αδερφέ, δεν είμαι απ' δω". Ανέκδοτο εντελώς. Και ξάφνου, να σου το. "Αποκλείετε ρε φίλε να είν'αυτό, αυτό κοντό μου φαίνεται." Πλησιάζουμε με αργούς ρυθμούς ως που βλέπουμε πολυπληθέστατο group κινέζων να ετοιμάζεται να μπεί στην ουρά και ανοίγουμε το βήμα. Πενήντα λεπτά να ανέβουμε, δεκαπέντε να κατέβουμε (ναί έχει ουρά και για να κατέβεις) και πέντε να αγναντέψουμε την πόλη από ψηλά, πολύ ψηλά. Παρόλα ταύτα άξιζε τον κόπο.













(συνεχίζεται)