Να δεις που καποτε ...

Αγγελία : Πωλείται δομημένο ομόλογο σε τιμή ευκαιρίας, 92% της τιμής αγοράς του, λόγω μεταφοράς του καταστήματος. Κάθε ενδιαφερόμενος να απευθυνθεί στο ΚΕΠ της περιοχής του. Σε περίπτωση που το ομόλογο δεν πωληθεί στις επόμενες 2 εβδομάδες, θα κληρωθεί σε λοτταρία μαζί με ένα λαυράκι, μια τηλεόραση Panasonic και το γήπεδο του Budmington σε πανηγύρι που διοργανώνει το υπουργείο απασχόλησης "Τα Τσιτουρίδια".Ελληνικό Δημόσιο

Μάλιστα, παραιτήθηκε λέει ο Τσιτουρίδης. Έχει ένα μήνα τώρα που έχει ξεσπάσει το σκάνδαλο των ομολόγων αλλά ουδής έχει αναλάβει την πολιτική ευθύνη (κλασικά, το αντίθετο θα ήταν τόσο σοκαριστικό για την ελληνική κοινωνία που ίσως να μην το άντεχε). Η δε παραίτηση Τσιτουρίδη δεν έχει να κάνει σε καμία περίπτωση με το όλο σκάνδαλο. Ο λόγος αυτής είναι το γεγονός ότι ο πρώην υπουργός επέλεξε για συνεργατη του άτομο που εμπλέκεται στο ΠΑΣΟΚ-ικό σκάνδαλο του χρηματιστηριού και όπως κανείς εύκολα καταλαβαίνει τίθεται θέμα ηθικής τάξεως επειδή ίσως να τα έπαιρνε συνεργάτης του υπουργού. Για τα κλεμμένα λεφτά των ταμείων δεν τίθεται φυσικά κανένα θέμα ηθικής τάξεως.

Ερε, να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες.

Ntora είναι θα περάσει

(or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb)


Το 'κανε το θαύμα της η Ντόρα. Ζήτησε η αντιπυραυλική ομπρέλα του πολεμόφιλου Bush να καλύπτει ολόκληρη την Ευρώπη και όλες τις χώρες του NATO. Δηλαδή ποιόν ακριβώς φοβόμαστε τόσο? Ποιος θα εξαπολύσει πυραύλους εναντίον της Ελλάδας? Τι κίνητρά έχει μια πολιτική αύξησης των εξοπλισμών σ' ολόκληρη την Ευρώπη?

Ήδη η αντιπυραυλική ομπρέλα του Bush έχει προκαλέσει την φυσιολογική κατ' εμέ αντίδραση της Ρωσίας ή οποία ως απάντηση ανέστειλε την εφαρμογή της συμφωνίας για την μη εξάπλωση των συμβατικών όπλων στην Ευρώπη. Δηλαδή χωρίς ψυχροπολεμική ατμόσφαιρα και εκατομμύρια κέρδη για τις μεγάλες βιομηχανίες όπλων δεν μπορούμε να κάνουμε.

Και το Ελλάντα που ήδη ξοδεύει 4-5% του ΑΕΠ στους εξοπλισμούς ενώ μόλις 2-3% στην εκπαίδευση σιγοντάρει.



** Κλείνω και τα σχόλια. Δε βαριέσαι...

Του τοιχου

Το παρακάτω (μάλλον σύνθημα του τοίχου) το διάβασα σε πολλά blogs και fora τώρα τελευταία και για κάποιο παράξενο λόγο μου άρεσε.

"Αν η βία δεν είναι λύση,
γιατι η Λία είναι Βύσση?" !!?!??!

Το ίδιο και το επόμενο αλλά δεν το έχω πολυκαταλάβει,

"Αν το πεπόνι παγώνει,
γιατί το παγόνι δεν πεπώνει?"

Τι στην ευχή σημαίνει "πεπώνει" ?????

Rezillik (?)

Τον Deniz Byakal δε τον γνωρίζω (ως πολιτικό). Τα σημερινά του καμώματα ωστόσο μου φαίνονται καραγκιοζιλίκια. Το σύνταγμα της χώρας που ανακλά τις αρχές ύπαρξης και λειτουργίας του κράτους αναγνωρίζει το δικαίωμα το πλειοψηφόν κόμμα να επιλέγει εν' τέλει έστω και με πλειοψηφία του ενός ατόμου τον πρόεδρο του κράτους. Αν στις προθέσεις του νομοθέτη ήταν η ύπαρξη σύνεσης περί του προέδρου από μια ισχυρή πλειοψηφία τότε έτσι θα όριζε.

Επίσης η έννοια της απαρτίας υφίσταται (όπως εγώ το ερμηνεύω) ώστε κάθε απόφαση μιας συνεδρίασης να είναι αντιπροσωπευτική (να υπάρχει δηλαδή ένας ελάχιστος αριθμός αντιπροσώπων του λαού). Όχι για να μπορεί κανείς να μποϊκοτάρει διαδικασίες έννομες και υποχρεωτικές σύμφωνα με τους νόμους του κράτους. Ο κύριος Baykal σήμερα απείχε μιας υποχρεωτικής διαδικασίας ώστε με τεχνητά μέσα να μπλοκάρει την διαδικασία ανάδειξης νέου προέδρου. Με τον τρόπο αυτό απαξιώνει, την διαδικασία την ίδια, τον θεσμό της τουρκικής εθνοσυνέλευσης, τον πολιτικό πολιτισμό και κάθε ηθική διάστασή του και εν' τέλει το ίδιο του το κόμμα.

Στο φινάλε το κεμαλικό δικαστήριο, την πλειονότητα των μελών του οποίου όρισε ο απερχόμενος κεμαλιστής πρόεδρος, θα θεωρήσει τη διαδικασία μη συνταγματική και θα κηρύξει εκλογές, τις οποίες ο κύριος Erdogan θα κερδίσει και τότε να δούμε ποιος θα τον σταματήσει.

Κάτι τρέχει με τους γείτονες (συνέχεια)

Τι συμβαίνει λοιπόν στη γείτονα χώρα? Μια ανοιχτή σύγκρουση του κεμαλισμού με τον ισλαμισμό σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής.

Ο κεμαλισμός λοιπόν αντιπροσωπεύει τις βασικές αρχές πάνω στις οποίες έχει δομηθεί το τουρκικό κράτος. Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο αυτές οι αρχές ταυτίζονται ή τουλάχιστον μερικώς συμπίπτουν με τις αρχές πάνω στις οποίες ζει και αναπνέει η τουρκική κοινωνία. Εδώ τα πράγματα δεν είναι ξεκάθαρα. Διότι η θρησκεία από τη μια, όπιο του λαού, έχει ισχυρή παρουσία στη ζωή εκατομμυρίων Τούρκων που θα ήθελαν τον ισλαμικό νόμο να υπερισχύει του δικαίου βασισμένου στα κεμαλικά ιδεώδη. "Για το φόβο των Ιουδαίων" λοιπόν οι κεμαλιστές όλες αυτές τις δεκαετίες όχι μόνο διαχώρισαν το κράτος από τις θρησκευτικές δομές και παραδόσεις αλλά προχώρησαν ακόμη περισσότερο καταπιέζοντας το θρησκευτικό αίσθημα μέρος του πληθυσμού Παράδειγμα η απαγόρευση της μαντίλας σε οποιοδήποτε δημόσιο ίδρυμα ή υπηρεσία. Ο αποκλεισμός από τις τάξεις του στρατού αποφοίτων θρησκευτικών σχολίων, κοκ. Εγγυητής της συνέχειας αυτών των δικλίδων ασφαλείας ήταν πάντοτε ο στρατός. Δεύτερος εγγυητής εντός του πολιτικού συστήματος ήταν ο πρόεδρος της χώρας (είτε στρατιωτικός, είτε πολιτικός).

Το μόνο εύκολο είναι να συμπεράνει κανείς ότι το τουρκικό κράτος καταπιέζει τις μάζες των πολιτών του στην ελεύθερη άσκηση των θρησκευτικών καθηκόντων τους. Αν αναλογιστείτε ωστόσο την κατάσταση χωρών όπου ο ισλαμισμός υπερίσχυσε του κοσμικού κράτους τότε τα πράγματα περιπλέκονται. Ένα μεγάλο ποσοστό του τουρκικού λαού (η πλειοψηφία) δεν θα ήθελε να δει τη καθημερινότητά του να αλλάζει προς το ισλαμικό μοτίβο για παράδειγμα του Ιράν


Τι έχουμε σήμερα λοιπόν. 30% των πολιτών εμπιστεύτηκαν τον κύριο Recep Tayyip Erdoğan και το κόμμα του. Το υπόλοιπο 70% διοχετεύτηκε στα υπόλοιπα 4-5 κυρίαρχα κόμματα. Το εκλογικό σύστημα της υπερενισχυμένης αναλογικής και κατώτατο όριο του 10% για την είσοδο στην τουρκική εθνοσυνέλευση έδωσε ευρεία πλειοψηφία στον κύριο Erdoğan. Οι αντι-κεμαλικές μεταρρυθμίσεις που ο Tayyip Erdoğan προώθησε, όπως η χαλάρωση του κανόνα της μαντίλας, η μοριοδότηση των μαθητών των θρησκευτικών σχολίων, η κατάργηση του Ανώτατου Συμβουλίου για την Παιδεία (YOK) σκόνταψαν στον κεμαλιστή πρόεδρο Ahmet Necdet Sezer.

Από αύριο όμως τα πράγματα αλλάζουν. Από αύριο νέος πρόεδρος ίσως είναι ο Abdullah Gül, μετριοπαθής ισλαμιστής. Αν αυτό αποδειχθεί, τότε το συνταγματικό δικαστήριο μπορεί να τον καθαιρέσει. Αν ο εξισλαμισμός του κράτους περάσει κάτω από το τραπέζι, τότε ίσως οι στρατηγοί παίξουν το ρόλο τους. Το τελευταίο θα είναι το χειρότερο δυνατό σενάριο και κατά πάσα πιθανότητα η ύστατη λύση. Διότι μια επέμβαση των στρατηγών θα ΄δωσει την καλύτερη δικαιολογία στους πολέμιους της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση για τερματισμό κάθε είδους διαπραγματεύσεων.

Θα κάνω μια τολμηρή πρόβλεψη. Αν εντέλει εκλεγεί ο κύριος Abdullah Gül 11ος πρόεδρος του τουρκικού κράτους και επανεκλεγεί ο κύριος Tayyip Erdoğan στην πρωθυπουργία στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές, προβλέπω αυξημένη κινητικότητα του στρατού και μια βόλτα των τάνκς στους δρόμους τις Άγκυρας.

Κάτι τρέχει με τους γείτoνες

Μίνι πολιτική κρίση στη γείτονα χώρα. Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια Ένα πραξικόπημα κάθε εικοσαετία. Ο Cemal Gürsel τη δεκαετία του 60, ο Kenan Evren τη δεκαετία του 80. Κάθε φορά για τον ίδιο λόγο. Τη διατήρηση του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους και των κεμαλικών αξιών γενικότερα.

Μετά από μια τριανταετία διακυβέρνησης του CHP, του ρεπουμπλικανικού λαϊκού κόμματος, που ο Mustafa Kemal Atatürk ίδρυσε με βασικό άξονα ιδεών την καθιέρωση της δημοκρατίας, την ενίσχυση της εθνικής συνείδησης, την ενίσχυση του ρόλου του κράτους στην κοινωνική και οικονομική ζωή του τόπου, τον φιλολαικισμό (με την θετική του έννοια), την καθιέρωση του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους και τις επαναστατικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, την διακυβέρνηση του κράτους αναλαμβάνει ο Adnan Menderes και το δημοκρατικό κόμμα. Ο εξευρωπαϊσμός του κράτους επιβραδύνθηκε, με πισωγυρίσματα όπως η προσπάθεια νομιμοποίησης του αραβικού αλφάβητου. Η λογοκρισία στον τύπο και οι συλλήψεις δημοσιογράφων και ακαδημαϊκών οδήγησε σε κινητοποιήσεις φοιτητών και συνολική αναστάτωση στη χώρα (παρά την φιλελευθεροποίηση της οικονομίας και την ενίσχυση του εμποριου). Η κατάληξη? Δικτατορία και θάνατος στον Menderes. Δικτατορία ωστόσο διαφορετικού τύπου από αυτές που μας είναι γνωστές. Αρχηγός του κράτους γίνεται ο συμπαθείς από όλους Cemal Gürsel χωρίς ο ίδιος να συμμετέχει στην κατάληψη της εξουσίας και μετά από μια μικρή περίοδο πρωθυπουργός ο İsmet İnönü. Ο στρατός είναι παρόν ως εγγυητής της συνέχειας των κεμαλικών οραμάτων.


Από εκεί και πέρα πολιτική αστάθεια με κατά βάση εναλλαγή στην εξουσία του Süleyman Demirel (δεξιών πεποιθήσεων) και του Bülent Ecevit (αριστερών πεποιθήσεων και πρόεδρος του CHP) και 14 διαφορετικές κυβερνήσεις από το 69 ως το 80. Ήταν οι δεκαετίες που ανά τον κόσμο επικρατούσε αναταραχή και συγκρούσεις μεταξύ αριστερών και δεξιών δυνάμεων και η Τουρκία δεν έμεινε απ' έξω. Φοιτητές και ακαδημαϊκοί πάλι πρωτοστατούν επιλέγοντας στρατόπεδα. Το αποτέλεσμα, Kenan Evren και μία ακόμη δικτατορία με πολλές φυλακίσεις δολοφονίες πολιτών εξαιτίας των πολιτικών φρονημάτων τους. Ο Turgut Özal γίνεται πρωθυπουργός το 83 όταν η εξουσία δίνεται και πάλι στους πολιτικούς αλλά όντας υπό δικτατορία και με τον Evren πρόεδρο της χώρας.

Λαμβάνοντας υπ'όψιν λοιπόν τις εναλλαγές στην εξουσία ως και τη δεκαετία του 80 μπορεί κανείς να κάνει κάποιες παρατηρήσεις.
(1) Ο στρατός ήταν πάντα κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού από ιδρύσεως της τουρκικής δημοκρατίας. Από τους οκτώ πρώτους προέδρους της δημοκρατίας οι επτά ήταν στρατιωτικοί, Atatürk, İnönü, Gürsel, Sunay, Korutürk, Evren.
(2) Ο πρόεδρος της χώρας είχε πάντοτε ουσιαστικό λόγο στα πολιτικά πράγματα της χώρας και διαφυλάττει (θεωρητικά τουλάχιστον) τις αρχές του κεμαλισμού. Έτσι οι δικτάτορες παρέδιδαν την πολιτική εξουσία όλων των επιπέδων σε πολιτικούς αλλά κρατούσαν για τον εαυτό τους το ανώτατο αυτό αξίωμα (και εδώ διαφέρει η προεδρευομένη δημοκρατία της Ελλάδας από αυτή της γείτονας χώρας).

Από τις αρχές του 90 λοιπόν και μετά η γείτονα υπεισέρχεται και πάλι σε μια εναλλαγή εξουσίας μεταξύ Tansu Çiller, Mesut Yılmaz και Bülent Ecevit με αρνητικό κατά βάση ισολογισμό (εκτός ίσως της περιόδου του Ecevit). Και τότε ανατέλλει το άστρο του μετριοπαθή ισλαμιστή Recep Tayyip Erdoğan.

(συνεχίζεται)

Spiderman 3

Λίγες μέρες μείνανε και το Spiderman 3 θα είναι στη μεγάλη οθόνη. Για την ακρίβεια στις 4 Μάη είναι η πρεμιέρα και θα είμαι εκεί. Όχι δεν έχω κανένα κόλλημα με τον υπερ-ήρωα Δεν θυμάμαι καν αν έχω δει τα προηγούμενα δυο της σειράς. Θα είμαι εκεί μήπως και αναγνωρίσω σε καμιά σκηνή τον εαυτό μου με το Μητσάρα να κόβουμε βόλτες την ώρα που κομμάτια από τον ουρανοξύστη ρημάζουν αυτοκίνητα και περαστικούς, τη ώρα του τρόμου και της ανακούφισης, την ώρα που το πλήθος (εκτός εμού και του Μήτσου που δεν είχαμε συνειδητοποιήσει ακόμα πολλά) κοιτάζει πάνω στην κορυφή του ουρανοξύστη και αναφωνεί "Spidermaaaaan".

Και για τους φανατικούς φίλους του υπερ-ήρωα κανα δυο φωτογραφίες από τα γυρίσματα :).

(1) Το σπαραλιασμένο ταξί από τα κομμάτια του ουρανοξύστη.


(2) Κάτι φτηνοί κομπάρσοι και ο σκηνοθέτης ή βοηθός σκηνοθέτη ή κάτι τέτοιο.

Αι Γιωργης ο καβαλαρης

Του Αι Γιώργη σήμερα και θυμήθηκα,

(1) Ένας γέρος συγχωριανός μου κατέβαινε κάθε βράδυ το δρόμο απ'το "Κακοσούλι" (γειτονιά του χωριού) στην πλατεία. Όποτε έφτανε στο παρεκκλήσι του Αγίου Αθανασίου αναφωνούσε "Γεια σου Αι Θανάση καβαλάρη". Μια, δυο, τρεις, κάποια μέρα τον ακούει κάποιος και του υπενθυμίζει ότι ο Αι Θανάσης δεν ήταν καβαλάρης. Η απάντηση : "Κι ο άγιος να τον ενθαρρύνουν θέλει".

(2) Δυο εκκλησιές έχουμε στο χωριό (και μια τρίτη αναπληρωματική), τον Αι Γιώργη (ή την πάνω εκκλησία) και την Παναγία (ή την "μισητή" κάτω εκκλησία). Όταν γιορτάζει η εκκλησία γιορτάζει και η ενορία ολόκληρη. Η κάτω ενορία λοιπόν γιορτάζει τον δεκαπενταύγουστο Η πάνω cool ενορία όμως γιορτάζει δυο φορές το χρόνο. Του Αι Γιώργη και του Αι Χαράλαμπου. Γιατί? Γιατί η πάνω εκκλησία ήταν του Αι Χαράλαμπου στα παλιά τα χρόνια και μετά μετονομάστηκε! Αυτό είναι ακόμα πιο παράλογο για ένα χωριό που δυσκολεύεται να μετονομάσει ακόμα και δρόμους - έτσι ας πούμε έχει δυο δρόμους την 25 Μαρτίου και την 28η Οκτωβρίου που οδηγούν σε μια πλατεία, του Ιωάννη Μεταξά!!!

(3) Ο Αι Γιώργης ήταν και είναι μέγας προστάτης χωρών (όπως το Λίβανο), πόλεων (όπως η Κωνσταντινούπολη) ακόμα και στρατών, όπως ο ελληνικός στρατός ξηράς. Τελευταίως όμως έχει γίνει και προστάτης του αγώνα κατά της παγκοσμιοποίησης αφού όπως φαίνεται και στην παραπάνω φωτογραφία ο Αι Γιώργης καβαλάρης σκοτώνει το Lacoste.

Χωρις λογια

http://fakellaki.blogspot.com/

Σημερον

"Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας. Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται ὁ τῶν ἀγγέλων βασιλεύς. Ψευδῆ πορφύραν περιβάλλεται ὁ περιβάλλων τὸν οὐρανον ἐν νεφέλαις. 'Ράπισμα κατεδέξατο ὁ ἐν Ἰορδάνῃ ἐλευθερώσας τὸν Ἀδάμ. Ἥλοις προσηλώθη ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας. Λόγχη ἐκεντήθη ὁ Υἱὸς τῆς Παρθένου. Προσκυνοῦμέν σου τὰ πάθη, Χριστέ. Δεῖξον ἡμῖν καὶ τὴν ἒνδοξόν σου ἀνάστασιν"
(Αντίφωνον ΙΕ' Ήχος πλ. β')

Έβγαινα συχνά στο μπαλκόνι του δεύτερου ορόφου κι αγνάντευα όλο το χωριό. Τότε που τα σπίτια ήταν χαμηλά και μικρά και οι αυλές μεγάλες. Πέρα, ίσα που κοιτάει το μάτι φαινόταν και η θάλασσα με φόντο τον Όλυμπο. Μετά χτίστηκε η δεύτερη εκκλησιά του Άι Γιώργη δίπλα στην πρώτη για να χωράει ο κόσμος την Πασχαλιά (για όλες τις άλλες λειτουργίες η μικρή πέτρινη εκκλησιά έφτανε και περίσσευε). Ανάμεσα στα σπίτι και τις αυλές φαίνονταν και ανηφορικός δρόμος που οδηγούσε από την πλατεία στην εκκλησιά, το σχολείο και πιο πέρα στο γήπεδο. Καθόμουν και παρατηρούσα τους πεζούς και τα αυτοκίνητα.

Εκείνη την Μεγάλη Παρασκευή το διάβασμα με κράτησε στο σπίτι αντί τις λειτουργίας. Ήταν η πρώτη φορά και συνοδεύτηκε από τύψεις. Το 'χα αποφασίσει όμως πως μόλις χτυπήσουν οι καμπάνες για την περιφορά θα σταματήσω τα πάντα και θα βγω στο μπαλκόνι, να δω τον κόσμο με τις λαμπάδες να κατηφορίζει από την εκκλησία προς την πλατεία, να ακούσω το ευαγγέλιο και τους ύμνους, μιας που η χριστιανοσύνη μου περνούσε κρίση. Γύρω στις εννιά λοιπόν, με την πρώτη καμπάνα κάθισα ευλαβικά στο μπαλκόνι και περίμενα με καρφωμένο το βλέμμα μου στον απέναντι δρόμο. Σε λίγα λεπτά βοή ακούστηκε και όχλος με λαμπάδες εμφανίστηκε στο δρόμο. Τα πάντα ήταν σκοτεινά και μόνο το φως απ' τις λαμπάδες φώτιζε τις μαύρες σκιές των ανθρώπων.

Την ίδια εκείνη στιγμή θυμήθηκα το κατά Ιωάννη ευαγγέλιο,
"ὁ ουν ιουδας λαβων την σπειραν και εκ των αρχιερεων και εκ των φαρισαιων ὑπηρετας ερχεται εκει μετα φανων και λαμπαδων και ὁπλων. ιησους ουν ειδως παντα τα ερχομενα επ᾽ αυτον εξηλθεν και λεγειαυτοις· τινα ζητειτε; απεκριθησαν αυτω· ιησουν τον ναζωραιον. λεγει αυτοις· εγω ειμι. εἱστηκει δε και ιουδας ὁ παραδιδους αυτον μετ᾽ αυτων"
και οι δυο εικόνες αυτές μπερδεύτηκαν τόσο μεταξύ τους που δεν ήξερα πια ποιοι ήταν οι Χριστιανοί και ποιοι οι Φαρισαίοι.

Μαυρα.

" ... Επειδή το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω,
καθώς μες στην ψυχή μας ... "