Εκει Πολυτεχνειο;

Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία, λοιπόν

Από πίσω προς τα μπρος.

(1) Ελευθερία.
Το 1949 ο George Orwell έγραφε ένα έργο επιστημονικής φαντασίας ("1984"), μια ακραία έκφραση του κρατικού αυταρχισμού υπό το πέπλο του τρόμου εξωτερικών και εσωτερικών εχθρών. Παρακολουθήσεις πολιτών, φυλακίσεις, βασανιστήρια και εκτελέσεις χωρίς δίκες. Αστυνομοκρατία και ποινικοποίηση της έκφρασης και της σκέψης. Αλλοίωση της ιστορίας, της λογοτεχνίας, της εικαστικής τέχνης και γενικότερα κάθε είδους ανθρώπινης έκφρασης με απώτερο στόχο την αλλοίωση και πλήρη έλεγχο της σκέψης. Πόσο μακρυά από μια τέτοια κοινωνία βρισκόμαστε αλήθεια?

Παρακολουθήσεις (από τηλεφωνικές υποκλοπές έως το συνεχές tracking μας μέσω κινητού τηλεφώνου και συναλλαγών πιστωτικής) , εξονυχιστικοί έλεγχοι (εξευτελισμός της προσωπικότητάς σε κάθε χρήση των αερομεταφορών - και που να είσαι ή να μοιάζεις με μουσουλμάνο? ), παραβίαση της προσωπικής ζωής και των προσωπικών δεδομένων, αδικαιολόγητες κρατήσεις και φυλακίσεις (βλέπε κάτι Πακιστανούς που αυτοαπαγάγονταν για ένα φεγγάρι - για να μη πιάσουμε τα Γκουαντανάμο όλου του πλανήτη), βασανιστήρια και εκτελέσεις.

Το τραγικό όμως είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν υπό την ανοχή όλων μας υπό τον φόβο κινδύνων εσωτερικών και εξωτερικών . Έχουμε απεμπολήσει ακόμα και στη συνείδησή μας βασικές ανθρώπινες ελευθερίες και δικαιώματα που με τη δική μας σύμφωνη γνώμη καταπατούνται καθημερινά. Έχουμε αποδεχτεί πλέον πλήρως την νέα αυτή τάξη πραγμάτων.

Μήπως βέβαια όλα αυτά δεν είναι και τόσο παράλογα? Όποιος θελήσει και πει "εγώ αντιτίθεμαι σε όλα αυτά" ας το σκεφτεί δυο φορές. Ας αναλογιστεί τους κινδύνους που διατρέχει η ζωή του καθημερινά. Τη στιγμή που επιβιβάζεται στο μετρό, τη στιγμή που κλείνει η πόρτα του αεροπλάνου, τη ώρα που δουλεύει αμέριμνος, την ώρα που κάνει τα ψώνια του. Δεν θα γυρίσουμε σύντομα τουλάχιστον σε εποχές όπου οι πόρτες των σπιτιών μας ήταν ανοιχτές. Ίσως να μη θέλουμε κιόλας. Γιατί ποιο είναι μεγαλύτερο δικαίωμα από αυτό στη ζωή?

Το βασικό ερώτημα είναι βέβαια αν μπορούμε να ζήσουμε σε έναν κόσμο ασφάλειας και ειρήνης χωρίς να παραιτηθούμε των δικαιωμάτων μας.

(συνεχίζεται)

Εδω Πολυτεχνειο.

«Την ημέρα εκείνη ήμουν υπηρεσία. Στον στρατό είχα δέκα μήνες. Ημουν εκπαιδευτής στο Κέντρο Τεθωρακισμένων, στο Γουδί. Τότε οι "μαυροσκούφηδες" ήταν σώμα επιλέκτων. Πήγα εθελοντικά. Μόλις άρχισαν τα επεισόδια, μπήκαμε επιφυλακή. "Οι κομμουνιστές καίνε την Αθήνα" μας έλεγαν και εμείς τους πιστεύαμε. Θυμάμαι στο στρατόπεδο κάποιοι είχαν ραδιοφωνάκια και ακούγαμε στα κρυφά τον σταθμό του Πολυτεχνείου. "Παλιοκουμμούνια" θα καλοπεράσετε!" λέγαμε».
«Μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα της 16ης Νοεμβρίου, η ίλη μου πήρε εντολή να ετοιμαστεί για έξοδο. Αποφασίστηκε να βγουν πέντε δικά μας άρματα, κάτι γαλλικά AMX30. Εγώ ήμουν οδηγός στο πρώτο άρμα που βγήκε στον δρόμο»
«Οταν φτάσαμε στη διασταύρωση της λεωφ. Αλεξάνδρας και της οδού Πατησίων, μας έδωσαν εντολή να σταματήσουμε. Εκεί, στην πλατεία Αιγύπτου, μείναμε περίπου μία ώρα. Ο κόσμος θυμάμαι ότι μας φώναζε "είμαστε αδέλφια, είμαστε αδέλφια". Εγώ ήθελα να τους φάω. Τους έβλεπα σαν παράσιτα»!
«Φτάνοντας μπροστά στην πόρτα, έστριψα το άρμα προς το Πολυτεχνείο, με γυρισμένο το πυροβόλο προς τα πίσω. Θυμάμαι ότι σηκώθηκα από τη θέση μου και εγώ και το άλλο πλήρωμα. Δεκάδες φοιτητές κρέμονταν από τα κάγκελα, ενώ εκατοντάδες βρίσκονταν στον προαύλιο χώρο. Έδειχναν πανικόβλητοι»



Τότε ήρθε ο οδηγός εδάφους του άρματος και μου λέει: "Θα μπούμε μέσα, θα ρίξουμε την πύλη. Ετοιμάσου!"»
«Πήρα θέση και ξεκίνησα. Δεν έβλεπα πολλά πράγματα, δεν είχα καλό οπτικό πεδίο, γιατί κοιτούσα πλέον από τη θυρίδα του άρματος. Δέκα εκατοστά πριν από την πόρτα, σταμάτησα. Σταμάτησα σκόπιμα. Αυτό φαίνεται στο βίντεο της εποχής. Στο φρενάρισμα, οι φοιτητές τρομαγμένοι έφυγαν προς τα πίσω. Αν έμπαινα με ταχύτητα, θα σκότωνα δεκάδες άτομα που εκείνη τη στιγμή ήταν κρεμασμένα στα κάγκελα». «H καγκελόπορτα έπεσε αμέσως. Πίσω από τη σιδερένια πύλη ήταν σταθμευμένο το Μερσεντές το οποίο είχαν βάλει εκεί οι φοιτητές για να φράξουν την είσοδο. Το έκανα αλοιφή. H αριστερή ερπύστρια το έλιωσε. Με το που έπεσε η πύλη του Πολυτεχνείου εισέβαλαν οι αστυνομικοί για να συλλάβουν τους φοιτητές. Λίγο αργότερα κατέβηκα και εγώ από το άρμα και μπήκα στον χώρο του Πολυτεχνείου. Δεν υπήρχε νεκρός. Θα μπορούσε όμως και να υπάρχουν νεκροί»
«Οι αστυνομικοί κυνηγούσαν και χτυπούσαν τους φοιτητές όπου τους έβρισκαν. Αν δεν ήταν οι ΛΟΚατζήδες να τους σταματήσουν - θυμάμαι ότι πολλές φορές πιάστηκαν στα χέρια μαζί τους - δεν ξέρω και γω τι θα γινόταν»
«Στο προαύλιο του Πολυτεχνείου ήταν πολύ χτυπημένοι, θυμάμαι ότι είδα πολλούς τραυματίες, ενώ τρεις-τέσσερις ήταν σωριασμένοι κάτω, ακίνητοι. Δεν ξέρω αν ήταν νεκροί. Δεν κοίταξα να δω. Κάποια στιγμή ένας φοιτητής όρμησε κατά πάνω μου και μου είπε: "Τι κατάλαβες τώρα που μπήκες;". Αφήνιασα. Έβγαλα το πιστόλι και προτάσσοντάς το γύρισα και του είπα ουρλιάζοντας: "Σκάσε, ρε κωλόπαιδο, μη σε καθαρίσω". Αυτός ο φοιτητής δεν ξέρει πόσο τυχερός στάθηκε εκείνη τη στιγμή... Αν έλεγε μια κουβέντα παραπάνω, θα τον σκότωνα! Τέτοιος ήμουν. »
«Όταν γυρίσαμε στο στρατόπεδο, έγινα ήρωας. Οι στρατιωτικοί μου έδιναν συγχαρητήρια. Τότε αισθανόμουν ότι ήμουν κάποιος, ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα "παλιοκουμμούνια", όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Ένιωθα περήφανος. Ήμουν και εγώ φασίστας»

συνεντευξη του στρατιωτη-οδηγου του τανκ που γκρεμισε την πυλη του Πολυτεχνειου (Βήμα/9-11-2003)

Town Meetings : Αμεση δημοκρατια η χειραγωγηση;

Αυτό ήταν το τέταρτο town meeting της κοινότητας των διδακτορικών φοιτητών στο οποίο συμμετείχα. Έχοντες και μη έχοντες εξουσία συναθροίζονται μετα δωρεάν φαγητού (is there free lunch in America?), τα προβλήματα τίθενται και συζητούνται. Και καλώς εχόντων των πραγμάτων παίρνονται αποφάσεις δια το καλό της κοινότητας. Θεωρητικά και πρακτικά θυμίζει Αθηναϊκή δημοκρατία με τη μόνη διαφορά ότι οι έχοντες την εξουσία δεν ψηφίζονται ούτε και εξοστρακίζονται (το τελευταίο όχι και τόσο αρνητικό αν σκεφτεί κανείς ποιοι κατά καιρούς εξοστρακίστηκαν από την Αθηναική Δημοκρατία).

Όλα δείχνουν ειδυλλιακά , το πρώτο town meeting δεν το θυμάμαι, στο δεύτερο σηκώθηκα εν' όποιων όλων μετά από ημίωρη και βάλε κουβέντα και συνεχείς διαφωνία για των αν η διδασκαλία εκ' μέρους των φοιτητών θα πρέπει να θεωρηθεί υποχρεωτική και είπα το - άκουσον άκουσον - "this is too much of democracy". Το τρίτο συνοδεύτηκε από γευστικότατο φαγητό οπότε δεν ασχολήθηκα με κάτι άλλο και σ' αυτό το τέταρτο ξεσπάθωσα κυριολεκτικά. Όλες οι παρεμβάσεις μου βέβαια εκτός της όποιας ουσίας προέρχονταν από την εξής ερώτηση που τριβέλιζε το μυαλό μου. Τι είναι όλα αυτά που συζητάμε ρε παιδιά? Είναι θέματα ουσίας? Ούτε την ρουτινιασμένη καθημερινότητά μας δεν επηρεάζουν.

Tα town meetings βέβαια γίνονται και σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα στη Νέα Αγγλία. Κάθε δήμος ας πούμε 10000 κατοίκων maximum κάνει town meetings μία φορά το χρόνο όπου το όλο σώμα λειτουργεί ως νομοθετική εξουσία, ψηφίζει τον προϋπολογισμό της επόμενης χρονιάς και παίρνει αποφάσεις σε σημαντικά θέματα του δήμου. Υπάρχουν και πιο συχνά town meetings όπου η κεντρική εξουσία του δήμου θέτει θέματα τα οποία συζητιούνται και παίρνει feedback από τους δημότες. Για πολύ σημαντικές αποφάσεις γίνονται και δημοψηφίσματα.

Τώρα βέβαια σε έναν κόσμο που εκ' φύσεως κινείται με τη λογική της ελάχιστης ενέργειας και όπου για κάθε αλλαγή υπάρχει σκεπτικισμός και άρνηση μήπως όλα αυτά είναι πραγματικά too much of democracy?

Μακεδονική Μειονότητα

Δεν της φαινόταν της μέρας. Άλλα είχα κατά νου. Συνέχεια στη συγκέντρωση της βιβλιογραφιας για την μοντελοποίηση της κίνησης των καρκινικών κυττάρων στον πνεύμονα, ένα πρώτο πρόχειρο της δουλειάς μου στο Steve και αν υπήρχε χρόνος μια ματιά στις σημερινές εκλογικές αναμετρήσεις για βουλή και γερουσία με την ελπίδα ότι οι δημοκρατικοί θα επικρατήσουν και στα δύο σώματα και θα αποκτήσουν επιτέλους ύπαρξη και ίσως λόγο.

Ο πρωινός καφέ ωστόσο - πανάθεμα τον - μου επιφύλασσε εκπλήξεις. Κι έτσι την ώρα που η οσμή του χτυπούσε τα εγκεφαλικά μου κύτταρα με δόσεις καφεΐνης και η πρώτη γουλιά συνέφερε τους νευρώνες σε φυσιολογικά επίπεδα λειτουργίας το κέντρο ανάγνωσης προσπαθούσε να επεξεργαστεί το τελευταίο post του Νίκου Δήμου. Και ο τίτλος αυτού, "ΤΟ ABECEDAR". Το ABECEDAR λοιπόν είναι ένα αναγνωστικό το οποίο εξέδωσε το ελληνικό κράτος το 1925 στη Μακεδονική γλώσσα, διότι "η Μακεδονική γλώσσα είναι διαφορετική από την Βουλγαρική και γι αυτό φτιάχτηκε αυτό το αλφαβητάρι της" όπως δήλωνε ο Έλληνας επίτροπος στην Κοινωνία των Εθνών το 1925 κατά την παρουσία του αναγνωστικού.

Και κάπου εδώ εγώ έχασα τη μπάλα - στο δημοτικό έγραψα 8-σέλιδη έκθεση σε πανεκπαιδευτικό διαγωνισμό για την "Ελληνικότητα της Μακεδονίας" και το 1992 έτρεχα σε συλλαλητήρια πεπισμένος ότι "Η Μακεδονία είν' Ελληνική". Και το έπαιζα και ανοιχτόμυαλος. Κάπου είχα διαβάσει για Αρβανίτες**, Βλάχους και λοιπές εθνότητες και πως εξελληνίστηκαν βίαια αλλά το "μακεδονικό" το θεωρούσα μέχρι πρότινος κατασκεύασμα του Τίτο. Μόνο που ο Τίτο δεν υπήρχε το 1925. Και έτσι έμεινα μαλάκας με ένα και μόνο συμπέρασμα.

Η ιστορία είναι το μεγαλύτερο και πιο αποτελεσματικό εργαλείο προπαγάνδας και γράφεται από τους πολιτικούς και όχι απ' τους ιστορικούς.
Η αλήθεια ως έννοια δεν υφίσταται και δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται. Υπάρχει μόνο ακολουθούμενη της κτητικής αντωνυμίας, π.χ. η αλήθεια μου, η αλήθεια σου κ.ο.κ.

Αυτά.

** (Η γιαγιά μου λέει ότι στη Χαλκιδική πολλοί παντρεύτηκαν Αρβανίτισες που τότε λέγανε "καλύτερα με Τούρκο παρά με Έλληνα" και στο χωριό φίλου μου ακόμα μεταξύ τους μιλάνε Αρβανίτικα)