Ασκαρδαμυκτί

Μιάμιση ώρα τώρα ακούω Jimi Hendrix, κοιτάζω την οθόνη ασκαρδαμυκτί κι αναρωτιέμαι: ο μπούσουλας είναι που στρέφει ή το καράβι?

*Πηγή φωτό: http://www.flickr.com/photos/thomashawk/

Αμιμητος

Μιας που το 'χε η μέρα και ξενύχτησα - πιάσαμε (απ)αισίως τις 4:48π.μ. - είπα να κάνω και την αυτοκριτική μου για το κείμενο με το γέλιο. Ήταν άθλιο λοιπόν, το παραδέχομαι και υπόσχομαι να γράψω πολλά τέτοια. Για το αρχείο τώρα το φιλαράκι μου ο Μιτσάρας ματαιοπονεί ο έρμος προσπαθώντας να μιμηθεί το γέλιο μου (και στις δύο του εκδοχές) διότι απλά είμαι αμίμητος (ναι, αυτό το κείμενο ξεκίνησε ως αυτοκριτική). Ένα μόνο θα πω, ότι το δικό μου γέλιο αντηχεί συνεχόμενα (όταν βλέπω πενήντα-πενήντα) σ' ολόκληρη την οικοδομή - είχαμε συνεχείς παρατηρήσεις από γείτονες - και το δικό του δεν πιάνει ούτε ακτίνα ενός μέτρου. Παρόλα αυτά, ανταποδοτικά για τα μαθήματα κιθάρας θα του μάθω να γελάει σαν άνθρωπος κι έτσι θα βγούμε πάτσι Επίσης αν νομίζει ότι θα του κάνω υμνητικό post εν πολλά γελασμένος. Αυτά. Πάω για ύπνο.

"Απολείπειν ο θεός Αντώνιον" (2)

Πλούταρχος (Βίος Αντωνίου, 75):

"Εν ταύτη τη νυκτί, λέγεται, μεσούση σχεδόν, εν ησυχία και κατηφεία της πόλεως διά φόβον και προσδοκίαν του μέλλοντος ούσης, αιφνίδιον οργάνων τε παντοδαπών εμμελείς τινας φωνάς ακουσθήναι και βοήν όχλου μετά ευασμών και πηδήσεων σατυρικών, ώσπερ θιάσου τινός ουκ αθορύβως εξελαύνοντος· είναι δε την ορμήν ομού τι διά της πόλεως μέσης επί την πύλην έξω την τετραμμένην προς τους πολεμίους, και ταύτη τον θόρυβον εκπεσείν πλείστον γενόμενον. Εδόκει δε τοις αναλογιζομένοις το σημείον, απολείπειν ο θεός Αντώνιον, ω μάλιστα συνεξομοιών και συνοικειών εαυτόν διετέλεσεν."

Εμπνευσμένος απ' το χωρίο αυτό του Πλούταρχου ο Καβάφης με νουθεσίες προς τον Αντώνιο παρουσιάζει μια στάση ζωής γι' αυτούς που χάνουν τις Αλεξάνδρειές τους. Ξαναδιαβάζοντας λοιπόν το ποίημα σκεφτόμουν κατά πόσο είναι πραγματικά διδακτικό, κατά πόσο οι συμβουλές του ποιητή έχουν πραγματική αξία.

Παρατήρησα λοιπόν ότι το ποίημα ξεκινά με μια εικασία και βασιζόμενο σ' αυτήν ξεδιπλώνει ολόκληρη τη λογική του. Η εικασία αυτή συμπυκνώνεται στην πρώτη κιόλας λέξη του ποιήματος, "Σαν ..." (όταν, μόλις). Όταν λοιπόν Αντώνιε ή κυρ-Αντώνη πάρεις χαμπάρι ότι έφτασε το τέλος ... Σε μια πιο ρεαλιστική θεώρηση ωστόσο εκτιμώ ότι η χρονική αυτή πρόταση θα έπρεπε να αντικατασταθεί με υποθετική (Αν πάρεις χαμπάρι Αντώνιε ...).

Διότι, κατόρθωμα μεγαλύτερο από το να πράξει κανείς όπως συνιστά ο ποιητής είναι η αναγνώριση αυτή καθ' αυτή ότι η Αλεξάνδρεια χάθηκε. Η απόσταση μεταξύ μιας ηττοπαθούς στάσης ανθρώπου που δεν μάχεται για καμία Αλεξάνδρεια μα την αφήνει και χάνεται με την πρώτη δυσκολία και μια θαρραλέας στάσης ανθρώπου που μπορεί και παραδέχεται την ήττα είναι πολύ μικρή και τα όρια μεταξύ τους καθόλου ξεκάθαρα. Είναι αυτό το μέγιστο πρόβλημα, το να μπορεί δηλαδή κανείς να βλέπει τα πράγματα από μια απόσταση, να τα αξιολογεί λογικά, να ενεργεί όταν πρέπει να ενεργήσει και να μην μεμψιμοιρεί όταν χάνει τον έλεγχο αυτών. Αλλά πάνω απ' όλα να κατανοεί το λεπτό αυτό σημείο μεταξύ του θάρρους της πράξης και του θάρρους της αποδοχής.

*Πηγή φωτό : Mr. Celhò's photos (http://flickr.com/photos/95884453@N00/)

Ο ανθρωπος που του 'κλεψαν το χαμογελο

Σηκώνεται και κάνει δυο στροφές, η πίστα γεμάτη κι αυτός βαρύς με λυγισμένα τα γόνατα καθώς φέρνει τις στροφές κι ούτε που φαίνεται. Αξύριστος, όπως πάντα, ο Β και χαμογελαστός. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο απ' όλους τους γύρω του. Το μόνο που τον ξεθάβει από το τσούρμο είναι το γέλιο του. Τρανταχτό. Αντιχεί.
Του το 'χε πει και η γειτόνισσα κάνα δυο φορές, "βρε παιδί μου, τι γέλιο είν' αυτό, μέχρι απάνω ακούγεσαι". Γέλιο σπαρταριστό, που βγαίνει από μέσα του κι όμως σου 'δινε την εντύπωση πολλές φορές ότι ήταν τόσο φτιαχτό.

Ο Δ, παλικάρι σωστό, Κρητικός. Τον πέτυχει κανα δυο φορές εδώ κι εκεί. Κάτι κοινοί γνωστοί. Δεν του φάνηκε και κάτι το σπουδαίο. Εκτός απ' το γέλιο. Όποτε άκουγε το γέλιο αυτό ο Δ γελούσε κι αυτός με την καρδιά του, όλο και πιο πολύ. Μια ανάσα πριν το τέλος έλεγε ότι από θαυμασμό ή από φθόνο γι' αυτό το γέλιο έγιναν όσα έγιναν. Όχι δεν ήταν τέτοιος ο Δ αλλά ήταν κάτι σαν "μαγικός αυλός" το γέλιο αυτό. Τριβέλιζε στο νου σου.

Ήθελε να τον μιμηθεί. Όχι ότι ο Δ ήταν ποτέ καλός σ' αυτά, αλλά αυτό το γέλιο, αυτό το γέλιο ... Και τα κατάφερε. Την επόμενη φορά που βρέθηκαν, τους κάλεσε όλους τριγύρω του, μαζί και τον Β. Για μια μικρή επίδειξη, είπε. Ησυχία στην παρέα και μόνο το σπαραχτικό γέλιο ακούγεται. Το πρόσωπο του Δ λάμπει και το γέλιο που τόσο καλά μιμείται αντηχεί στ' αυτιά του κι από κει στους νευρώνες που τον οδηγούν σ' ακόμα πιο δυνατά γέλια. Κι ο Β, όσο ο Δ γελά χάνει το χρώμα του. Το αξύριστο του πρόσωπο χάνει κάθε χαμόγελο και μαραζώνει. Η ψυχή του μαυρίζει, θέλει να γελάσει κι αυτός. Θέλει μα δεν μπορεί. Του κλέψανε το γέλιο. Κι όσο οι παλμοί του Κρητικού ανεβαίνουν και η φλέβες στο λαιμό του πετάγονται τόσο οι δικοί του παλμοί μειώνονται και έτσι πεσμένος στο πάτωμα πλέον με δυσκολία ανασαίνει. Ακόμα πιο δυνατό το γέλιο, ακόμα πιο μαύρος ο κόσμος του. Τώρα είχαν γίνει ένα, σε δρόμο χωρίς επιστροφής αυτός κι ο Κρητικός, πόσο κοντά είναι η θλίψη απ' τη χαρά. Η καρδιά του σταμάτησε να χτυπά τη στιγμή που το γέλιο του Κρητικού σταμάτησε βίαια απ' το δικό του τέλος.

[Η απαισιόδοξη πλευρά των πραγμάτων μια μέρα γεμάτη απαισιοδοξία - ίσως να 'ρθει και κάποια πιο αισιόδοξη αργότερα.]

Έτσι μου 'ρθε.

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές --
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)

*Πηγή της φωτό : omwo.blogspot.com

UNICEF-σκεπτικισμος

Η παγκόσμια μέρα κατά του AIDS πέρασε, προ ολίγου ωστόσο έλαβα ένα φάκελο από τη UNICEF για μια προσπάθεια που καταβάλουν για την ενημέρωση, πρόληψη, αντιμετώπιση της ασθένειας σε πληθυσμούς κυρίως αναπτυσσόμενων χωρών.

Τα στοιχεία έχουν ως εξής. Στο τέλος του 2005 ο αριθμός των ασθενών του AIDS εκτιμήθηκε σε 40.3 εκατομμύρια. Απ' αυτούς 17 εκατομμύρια είναι γυναίκες και 2.3 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 15 ετών. Την ίδια χρονιά πέθαναν από ασθένειες σχετιζόμενες με το AIDS 500.000 παιδιά.

Το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών βρίσκεται στην Αφρική, ωστόσο ο ιός άρχισε να επεκτείνεται με ρυθμούς επιδημίας στις ασιατικές χώρες και κυρίως στην Κίνα. Λαμβάνοντας υπόψιν ότι το 20% του παιδικού πληθυσμού είναι Κινέζοι μπορεί κανείς να εκτιμήσει το μέγεθος του κινδύνου.

Η UNICEF λοιπόν εκτός των άλλων έχει κάνει κάποιες συμφωνίες με εταιρίες-κολλοσούς ώστε αυτή να προβάλει το φιλανθρωπικό τους έργο και αυτές να διπλασιάζουν τα ποσά που ο καθένας από εμάς δωρίζει (αν δηλαδή δωρίσεις 10 δολάρια, η εκάστοτε εταιρία δίνει άλλα 10).

Που βρίσκεται το πρόβλημα?

Ιδεολογικά βρίσκω το όλο θέμα των φιλανθρωπικών δωρεών μια απάτη. Δημιουργεί την ψευδαίσθηση στους έχοντες και κατέχοντες ότι μ' αυτόν τον τρόπο ξεπληρώνουν το χρέος τους προς τους άπορους και δυστυχισμένους αυτού του κόσμου. Αυτούς που οι ίδιοι καθημερινά εκμεταλλεύονται και οδηγούν στα όρια κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας Υπερεκμεταλεύονται τους φυσικούς πόρους τους και οδηγούν τα ανήλικα παιδιά τους στην εργασία. Πρόκειται για τεράστια υποκρισία. Στο ίδιο μοτίβο και οι κρατικοί φορείς. Κράτη με τεράστια κεφάλαια, όπως η Κίνα, αγνοούν τους λαούς τους και τους αφήνουν στη μοίρα τους.

Από την άλλη, οργανισμοί όπως η UNICEF ή οι "γιατροί χωρίς σύνορα" προσφέρουν πραγματική βοήθεια στους απανταχού κατατρεγμένους και χρειάζονται τη βοήθειά μας.

Το ερώτημα λοιπόν παραμένει ανοιχτό : Πως μπορούμε να πορευτούμε σε μια κοινωνία με ανθρώπινο πρόσωπο (αυτό που άλλοτε άλλοι λέγανε "σοσιαλιστική κοινωνία")?

*Πηγή των φωτο : www.unicef.org

Feels like -21

Το περιμέναμε βέβαια πως κάποια μέρα ο γερο-Χειμώνας θα έκανε την εμφάνισή του, αλλά είχαμε μια κρυφή ελπίδα οι Αλκυονίδες να βαστάξουν ως την άνοιξη. Τελικά διαψεύσθηκε κάθε ελπίδα κι έτσι ήρθαν τα κρύα. Μείον 12 χθες, μείον 5 σήμερα και απ' το βραδάκι ολίγον χιόνι. Όλα αυτά βέβαια εκτός σπιτιού, διότι εντός έχουμε θερμοκρασίες σάουνας, με τα καλοριφέρ να καιν ασταμάτητα, ανοιχτά παράθυρα και t-shirts.

Το αστείο του πράγματος βέβαια το συνάντησαν χθες όσοι επισκέφτηκαν τον τέταρτο όροφο στο κτήριο της σχολής. Κάποιο παλικάρι στον 7ο όροφο ξέχασε ανοιχτό το παράθυρο με αποτέλεσμα να παγώσουν οι σωλήνες της θέρμανσης και μόλις το ζεστό νερό κυκλοφόρησε θρυμματίστηκαν Το νερό πέρασε από πάτωμα σε πάτωμα και έτσι όλο το πρωί έβρεχε μες στο γραφείο απ' το ταβάνι. Σήμερα βρομούσε μούχλα.

*Στις φωτό το Charles River παγωμένο ή όπως λεν και οι ελληνοαμερικάνοι "έκανε κάτι μπιλοζίρια που φρόζιασαν τα λέκια".


Πηγή των φωτο : www.terragalleria.com

Αμερικάνικες Υπηρεσίες

Πίσω από τα γεγονότα κρύβεται πάντα μια αιτία. Μια αιτία που προκαλεί και λογικά εξηγεί τα γεγονότα, αυτά που κανείς προσπαθεί να κατανοήσει. Μια απλή εξιστόρηση των γεγονότων δεν είναι αρκετή, δεν έχει νόημα δηλαδή, διότι, θέλοντας και μη, ο ανθρώπινος νους πάει πίσω από αυτά και ψάχνει μόνος του να βρει την αιτία αυτών, τις περισσότερες φορές κάνοντας εικασίες μιας που δεν έχει άλλο τρόπο να ερμηνεύσει τα γεγονότα. Και συνεχίζει ακόμα πιο πέρα, διότι μια εικασία από μόνη της και πάλι δεν έχει ενδιαφέρον αν δεν μπορεί να γενικοποιηθεί και εν' τέλει να προβλέψει την επανάληψη των γεγονότων στο μέλλον. Εντέλει, αυτός είναι ο στόχος του νου, να μπορέσει να προβλέψει το μέλλον. Να κάνει τόσες εικασίες όσες χρειάζονται για να κατανοήσει τι θα συμβεί το επόμενο λεπτό ή τον επόμενο αιώνα. Ποια θα είναι η αντίδραση ενός συστήματος από μια δική του δράση. Θέλει με κάθε τρόπο να περιορίσει το σύνολο των αποτελεσμάτων, να κάνει την πιθανοτική καμπύλη όσο πιο στενή γίνεται αλλά και με μεγάλη ουρά για να καλύπτει όλα εκείνα, που οι εικασίες του δεν καλύπτουν, ως απλές εξαιρέσεις.

Όλα αυτά τώρα τα έγραψα σε μια προσπάθεια να κατανοήσω γιατί οι αμερικάνικες εναέριες μεταφορές προσφέρουν πανάθλιες υπηρεσίες. Πτήσεις που συνεχώς και πάντα ακυρώνονται ή αναβάλλονται χωρίς καμία ενημέρωση πελατών. Φταίνε τα ακραία καιρικά φαινόμενα, οι βλάβες αεροσκαφών, τα βεβαρημένα προγράμματα αεροδρομίων, το υψηλό κόστος πτήσης συναρτήσει του μειωμένου αριθμού επιβατών, η ελεύθερη αγορά στις μεταφορές, τα καρτέλς που πιθανώς δημιουργούνται από το ολιγοπώλιο? Κάνετε οποιαδήποτε εικασία θέλετε. Κανείς δεν θα αποδείξει το αντίθετο της ούτως ή άλλος.