Εκει Πολυτεχνειο;

Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία, λοιπόν

Από πίσω προς τα μπρος.

(1) Ελευθερία.
Το 1949 ο George Orwell έγραφε ένα έργο επιστημονικής φαντασίας ("1984"), μια ακραία έκφραση του κρατικού αυταρχισμού υπό το πέπλο του τρόμου εξωτερικών και εσωτερικών εχθρών. Παρακολουθήσεις πολιτών, φυλακίσεις, βασανιστήρια και εκτελέσεις χωρίς δίκες. Αστυνομοκρατία και ποινικοποίηση της έκφρασης και της σκέψης. Αλλοίωση της ιστορίας, της λογοτεχνίας, της εικαστικής τέχνης και γενικότερα κάθε είδους ανθρώπινης έκφρασης με απώτερο στόχο την αλλοίωση και πλήρη έλεγχο της σκέψης. Πόσο μακρυά από μια τέτοια κοινωνία βρισκόμαστε αλήθεια?

Παρακολουθήσεις (από τηλεφωνικές υποκλοπές έως το συνεχές tracking μας μέσω κινητού τηλεφώνου και συναλλαγών πιστωτικής) , εξονυχιστικοί έλεγχοι (εξευτελισμός της προσωπικότητάς σε κάθε χρήση των αερομεταφορών - και που να είσαι ή να μοιάζεις με μουσουλμάνο? ), παραβίαση της προσωπικής ζωής και των προσωπικών δεδομένων, αδικαιολόγητες κρατήσεις και φυλακίσεις (βλέπε κάτι Πακιστανούς που αυτοαπαγάγονταν για ένα φεγγάρι - για να μη πιάσουμε τα Γκουαντανάμο όλου του πλανήτη), βασανιστήρια και εκτελέσεις.

Το τραγικό όμως είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν υπό την ανοχή όλων μας υπό τον φόβο κινδύνων εσωτερικών και εξωτερικών . Έχουμε απεμπολήσει ακόμα και στη συνείδησή μας βασικές ανθρώπινες ελευθερίες και δικαιώματα που με τη δική μας σύμφωνη γνώμη καταπατούνται καθημερινά. Έχουμε αποδεχτεί πλέον πλήρως την νέα αυτή τάξη πραγμάτων.

Μήπως βέβαια όλα αυτά δεν είναι και τόσο παράλογα? Όποιος θελήσει και πει "εγώ αντιτίθεμαι σε όλα αυτά" ας το σκεφτεί δυο φορές. Ας αναλογιστεί τους κινδύνους που διατρέχει η ζωή του καθημερινά. Τη στιγμή που επιβιβάζεται στο μετρό, τη στιγμή που κλείνει η πόρτα του αεροπλάνου, τη ώρα που δουλεύει αμέριμνος, την ώρα που κάνει τα ψώνια του. Δεν θα γυρίσουμε σύντομα τουλάχιστον σε εποχές όπου οι πόρτες των σπιτιών μας ήταν ανοιχτές. Ίσως να μη θέλουμε κιόλας. Γιατί ποιο είναι μεγαλύτερο δικαίωμα από αυτό στη ζωή?

Το βασικό ερώτημα είναι βέβαια αν μπορούμε να ζήσουμε σε έναν κόσμο ασφάλειας και ειρήνης χωρίς να παραιτηθούμε των δικαιωμάτων μας.

(συνεχίζεται)

Εδω Πολυτεχνειο.

«Την ημέρα εκείνη ήμουν υπηρεσία. Στον στρατό είχα δέκα μήνες. Ημουν εκπαιδευτής στο Κέντρο Τεθωρακισμένων, στο Γουδί. Τότε οι "μαυροσκούφηδες" ήταν σώμα επιλέκτων. Πήγα εθελοντικά. Μόλις άρχισαν τα επεισόδια, μπήκαμε επιφυλακή. "Οι κομμουνιστές καίνε την Αθήνα" μας έλεγαν και εμείς τους πιστεύαμε. Θυμάμαι στο στρατόπεδο κάποιοι είχαν ραδιοφωνάκια και ακούγαμε στα κρυφά τον σταθμό του Πολυτεχνείου. "Παλιοκουμμούνια" θα καλοπεράσετε!" λέγαμε».
«Μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα της 16ης Νοεμβρίου, η ίλη μου πήρε εντολή να ετοιμαστεί για έξοδο. Αποφασίστηκε να βγουν πέντε δικά μας άρματα, κάτι γαλλικά AMX30. Εγώ ήμουν οδηγός στο πρώτο άρμα που βγήκε στον δρόμο»
«Οταν φτάσαμε στη διασταύρωση της λεωφ. Αλεξάνδρας και της οδού Πατησίων, μας έδωσαν εντολή να σταματήσουμε. Εκεί, στην πλατεία Αιγύπτου, μείναμε περίπου μία ώρα. Ο κόσμος θυμάμαι ότι μας φώναζε "είμαστε αδέλφια, είμαστε αδέλφια". Εγώ ήθελα να τους φάω. Τους έβλεπα σαν παράσιτα»!
«Φτάνοντας μπροστά στην πόρτα, έστριψα το άρμα προς το Πολυτεχνείο, με γυρισμένο το πυροβόλο προς τα πίσω. Θυμάμαι ότι σηκώθηκα από τη θέση μου και εγώ και το άλλο πλήρωμα. Δεκάδες φοιτητές κρέμονταν από τα κάγκελα, ενώ εκατοντάδες βρίσκονταν στον προαύλιο χώρο. Έδειχναν πανικόβλητοι»



Τότε ήρθε ο οδηγός εδάφους του άρματος και μου λέει: "Θα μπούμε μέσα, θα ρίξουμε την πύλη. Ετοιμάσου!"»
«Πήρα θέση και ξεκίνησα. Δεν έβλεπα πολλά πράγματα, δεν είχα καλό οπτικό πεδίο, γιατί κοιτούσα πλέον από τη θυρίδα του άρματος. Δέκα εκατοστά πριν από την πόρτα, σταμάτησα. Σταμάτησα σκόπιμα. Αυτό φαίνεται στο βίντεο της εποχής. Στο φρενάρισμα, οι φοιτητές τρομαγμένοι έφυγαν προς τα πίσω. Αν έμπαινα με ταχύτητα, θα σκότωνα δεκάδες άτομα που εκείνη τη στιγμή ήταν κρεμασμένα στα κάγκελα». «H καγκελόπορτα έπεσε αμέσως. Πίσω από τη σιδερένια πύλη ήταν σταθμευμένο το Μερσεντές το οποίο είχαν βάλει εκεί οι φοιτητές για να φράξουν την είσοδο. Το έκανα αλοιφή. H αριστερή ερπύστρια το έλιωσε. Με το που έπεσε η πύλη του Πολυτεχνείου εισέβαλαν οι αστυνομικοί για να συλλάβουν τους φοιτητές. Λίγο αργότερα κατέβηκα και εγώ από το άρμα και μπήκα στον χώρο του Πολυτεχνείου. Δεν υπήρχε νεκρός. Θα μπορούσε όμως και να υπάρχουν νεκροί»
«Οι αστυνομικοί κυνηγούσαν και χτυπούσαν τους φοιτητές όπου τους έβρισκαν. Αν δεν ήταν οι ΛΟΚατζήδες να τους σταματήσουν - θυμάμαι ότι πολλές φορές πιάστηκαν στα χέρια μαζί τους - δεν ξέρω και γω τι θα γινόταν»
«Στο προαύλιο του Πολυτεχνείου ήταν πολύ χτυπημένοι, θυμάμαι ότι είδα πολλούς τραυματίες, ενώ τρεις-τέσσερις ήταν σωριασμένοι κάτω, ακίνητοι. Δεν ξέρω αν ήταν νεκροί. Δεν κοίταξα να δω. Κάποια στιγμή ένας φοιτητής όρμησε κατά πάνω μου και μου είπε: "Τι κατάλαβες τώρα που μπήκες;". Αφήνιασα. Έβγαλα το πιστόλι και προτάσσοντάς το γύρισα και του είπα ουρλιάζοντας: "Σκάσε, ρε κωλόπαιδο, μη σε καθαρίσω". Αυτός ο φοιτητής δεν ξέρει πόσο τυχερός στάθηκε εκείνη τη στιγμή... Αν έλεγε μια κουβέντα παραπάνω, θα τον σκότωνα! Τέτοιος ήμουν. »
«Όταν γυρίσαμε στο στρατόπεδο, έγινα ήρωας. Οι στρατιωτικοί μου έδιναν συγχαρητήρια. Τότε αισθανόμουν ότι ήμουν κάποιος, ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα "παλιοκουμμούνια", όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Ένιωθα περήφανος. Ήμουν και εγώ φασίστας»

συνεντευξη του στρατιωτη-οδηγου του τανκ που γκρεμισε την πυλη του Πολυτεχνειου (Βήμα/9-11-2003)

Town Meetings : Αμεση δημοκρατια η χειραγωγηση;

Αυτό ήταν το τέταρτο town meeting της κοινότητας των διδακτορικών φοιτητών στο οποίο συμμετείχα. Έχοντες και μη έχοντες εξουσία συναθροίζονται μετα δωρεάν φαγητού (is there free lunch in America?), τα προβλήματα τίθενται και συζητούνται. Και καλώς εχόντων των πραγμάτων παίρνονται αποφάσεις δια το καλό της κοινότητας. Θεωρητικά και πρακτικά θυμίζει Αθηναϊκή δημοκρατία με τη μόνη διαφορά ότι οι έχοντες την εξουσία δεν ψηφίζονται ούτε και εξοστρακίζονται (το τελευταίο όχι και τόσο αρνητικό αν σκεφτεί κανείς ποιοι κατά καιρούς εξοστρακίστηκαν από την Αθηναική Δημοκρατία).

Όλα δείχνουν ειδυλλιακά , το πρώτο town meeting δεν το θυμάμαι, στο δεύτερο σηκώθηκα εν' όποιων όλων μετά από ημίωρη και βάλε κουβέντα και συνεχείς διαφωνία για των αν η διδασκαλία εκ' μέρους των φοιτητών θα πρέπει να θεωρηθεί υποχρεωτική και είπα το - άκουσον άκουσον - "this is too much of democracy". Το τρίτο συνοδεύτηκε από γευστικότατο φαγητό οπότε δεν ασχολήθηκα με κάτι άλλο και σ' αυτό το τέταρτο ξεσπάθωσα κυριολεκτικά. Όλες οι παρεμβάσεις μου βέβαια εκτός της όποιας ουσίας προέρχονταν από την εξής ερώτηση που τριβέλιζε το μυαλό μου. Τι είναι όλα αυτά που συζητάμε ρε παιδιά? Είναι θέματα ουσίας? Ούτε την ρουτινιασμένη καθημερινότητά μας δεν επηρεάζουν.

Tα town meetings βέβαια γίνονται και σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα στη Νέα Αγγλία. Κάθε δήμος ας πούμε 10000 κατοίκων maximum κάνει town meetings μία φορά το χρόνο όπου το όλο σώμα λειτουργεί ως νομοθετική εξουσία, ψηφίζει τον προϋπολογισμό της επόμενης χρονιάς και παίρνει αποφάσεις σε σημαντικά θέματα του δήμου. Υπάρχουν και πιο συχνά town meetings όπου η κεντρική εξουσία του δήμου θέτει θέματα τα οποία συζητιούνται και παίρνει feedback από τους δημότες. Για πολύ σημαντικές αποφάσεις γίνονται και δημοψηφίσματα.

Τώρα βέβαια σε έναν κόσμο που εκ' φύσεως κινείται με τη λογική της ελάχιστης ενέργειας και όπου για κάθε αλλαγή υπάρχει σκεπτικισμός και άρνηση μήπως όλα αυτά είναι πραγματικά too much of democracy?

Μακεδονική Μειονότητα

Δεν της φαινόταν της μέρας. Άλλα είχα κατά νου. Συνέχεια στη συγκέντρωση της βιβλιογραφιας για την μοντελοποίηση της κίνησης των καρκινικών κυττάρων στον πνεύμονα, ένα πρώτο πρόχειρο της δουλειάς μου στο Steve και αν υπήρχε χρόνος μια ματιά στις σημερινές εκλογικές αναμετρήσεις για βουλή και γερουσία με την ελπίδα ότι οι δημοκρατικοί θα επικρατήσουν και στα δύο σώματα και θα αποκτήσουν επιτέλους ύπαρξη και ίσως λόγο.

Ο πρωινός καφέ ωστόσο - πανάθεμα τον - μου επιφύλασσε εκπλήξεις. Κι έτσι την ώρα που η οσμή του χτυπούσε τα εγκεφαλικά μου κύτταρα με δόσεις καφεΐνης και η πρώτη γουλιά συνέφερε τους νευρώνες σε φυσιολογικά επίπεδα λειτουργίας το κέντρο ανάγνωσης προσπαθούσε να επεξεργαστεί το τελευταίο post του Νίκου Δήμου. Και ο τίτλος αυτού, "ΤΟ ABECEDAR". Το ABECEDAR λοιπόν είναι ένα αναγνωστικό το οποίο εξέδωσε το ελληνικό κράτος το 1925 στη Μακεδονική γλώσσα, διότι "η Μακεδονική γλώσσα είναι διαφορετική από την Βουλγαρική και γι αυτό φτιάχτηκε αυτό το αλφαβητάρι της" όπως δήλωνε ο Έλληνας επίτροπος στην Κοινωνία των Εθνών το 1925 κατά την παρουσία του αναγνωστικού.

Και κάπου εδώ εγώ έχασα τη μπάλα - στο δημοτικό έγραψα 8-σέλιδη έκθεση σε πανεκπαιδευτικό διαγωνισμό για την "Ελληνικότητα της Μακεδονίας" και το 1992 έτρεχα σε συλλαλητήρια πεπισμένος ότι "Η Μακεδονία είν' Ελληνική". Και το έπαιζα και ανοιχτόμυαλος. Κάπου είχα διαβάσει για Αρβανίτες**, Βλάχους και λοιπές εθνότητες και πως εξελληνίστηκαν βίαια αλλά το "μακεδονικό" το θεωρούσα μέχρι πρότινος κατασκεύασμα του Τίτο. Μόνο που ο Τίτο δεν υπήρχε το 1925. Και έτσι έμεινα μαλάκας με ένα και μόνο συμπέρασμα.

Η ιστορία είναι το μεγαλύτερο και πιο αποτελεσματικό εργαλείο προπαγάνδας και γράφεται από τους πολιτικούς και όχι απ' τους ιστορικούς.
Η αλήθεια ως έννοια δεν υφίσταται και δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται. Υπάρχει μόνο ακολουθούμενη της κτητικής αντωνυμίας, π.χ. η αλήθεια μου, η αλήθεια σου κ.ο.κ.

Αυτά.

** (Η γιαγιά μου λέει ότι στη Χαλκιδική πολλοί παντρεύτηκαν Αρβανίτισες που τότε λέγανε "καλύτερα με Τούρκο παρά με Έλληνα" και στο χωριό φίλου μου ακόμα μεταξύ τους μιλάνε Αρβανίτικα)

Πραιτορες και δικαιοσυνη

Μια ματιά στην Ελλάδα του σήμερα ...

1) Ο Αντώνης Τσιπρόπουλος είναι ιδιοκτήτης και διαχειριστής του διαδικτύου τόπου blogme.gr. Το blogme.gr παρέχει ένα search engine για ελληνικά blogs, τύπου Google. Σε ένα από τα blogs στους καταλόγους του blogme.gr υπήρξε κάποιο σατηρικό σχόλιο προς επώνυμο πρόσωπο Χ.
Και κάπου εδώ αρχίζουν τα τραγελαφικά. Ο κ. Τσιπρόπουλος μηνύθηκε για το περιεχόμενο του blog στο οποίο απλά παρείχε υπηρεσίες. Μηνύθηκε στην ουσία για ένα κείμενο το οποίο ο ίδιος δεν έγραψε. Οδηγήθηκε στο κρατητήριο και την επομένη στον εισαγγελέα μετα χειροπέδων.
Σε μια μεγαλύτερη κλίμακα, το όλο γεγονός είναι κάτι ανάλογο του να μηνύεις την Google διότι κάποια ιστοσελίδα που εμφανίζεται μέσω του search engine της έχει σατηρικό περιεχόμενο.

Ρε τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει? Κάτι από Κίνα?



2) Πριν δυο μήνες δύο Βρετανοί τουρίστες όντας μεθυσμένοι σε πτήση από τη Σκωτία στην Ελλάδα συνελήφθησαν από τις αρχές. Κρατήθηκαν φυλακισμένοι επί δύο μήνες, απελευθερώθηκαν προσωρινά χωρίς άδεια εξόδου από την Ελλάδα για τους επόμενους 18 μήνες έως ότου γίνει η δίκη.

Ρε τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει? Κάτι από Εξπρές του Μεσονυκτίου?



3) Στη λήξη του χθεσινού πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου, μαθητής Λυκείου που πήγαινε φροντιστήριο βρέθηκε μπροστά στου πραίτορες της ελληνικής πολιτείας, τα ΜΑΤ, ξυλοκοπήθηκε αγρίως έως ότου του άνοιξαν την τσάντα και βρήκαν αντί στουπιά και Μολότοφ απλώς βιβλία.

Ρε τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει? Κάτι από κράτος δεξιάς, κάτι από Τεμπονέρα, κάτι από Λαμπράκη, κάτι από βία και νοθεία μάλλον.

Τι θέλω και θυμάμαι?

Voltaire, Orwell and Armenian Genocide

1694-1778, Voltaire, "I disapprove of what you say, but I will defend to the death your right to say it".

1946, George Orwell, "If liberty means anything at all it means the right to tell people what they do not want to hear".

1915-1917, το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου βρίσκει τον "μεγάλο ασθενή" στα τελευταία του, οι Νεότουρκοι έχουν πάρει την εξουσία στα χέρια τους, ένα ιστορικό μπάχαλο για το οποίο ελάχιστες γνώσεις έχω. Εκατοντάδες χιλιάδες Αρμένιοι νεκροί αποτέλεσμα μαζικών και βίαιων εσωτερικών μετακινήσεων. Άλλοι μιλούν για γενοκτονία και άλλοι για εμφύλιες συγκρούσεις. Προσωπική γνώμη δεν έχω διότι απλά δεν γνωρίζω. Ούτε και ενδιαφέρομαι να διατυπώσω επί του παρόντος.

2006, η γαλλική εθνοσυνέλευση υπερψηφίζει νόμο που ποινικά διώκει κάθε άρνηση της γενοκτονίας των Αρμενίων.

Ένα μονάχα έχω να πω.

Ω, τι κατάντια, τι μαρασμός. Θλίψη, ούτε καν αγανάκτηση μόνο λύπηση.

O Tempora o mores.

Σιδηρα Παρθενα

(με τη ματιά ενός άσχετου)

Agganis Arena, Παρασκευή, 6 Οκτώβρη,

Το στάδιο γεμάτο, χωρίς τα ελληνικού τύπου "μέταλλα" ή "μεταλλοφρικιά" στην πλειοψηφία τους τουλάχιστον. Υπήρχαν και άτομα ηλικίας μεγαλύτερης των -άντα (όχι γενεές δεκατέσσερις βέβαια όπως στους Rolling Stones), γυναίκες άλλες καλοντυμένες και άλλες λιγότερο ... ντυμένες, μπαμπάδες με εκκολαπτόμενα μεταλλο-παιδάκια. Θετική έκπληξη. Όλοι σε μαύρο φόντο, μπλουζάκια Maiden, που και που και κανα άσχετο ACDC, Pantera πάντως μακράν καλύτερα των δικών μας κοκκινο-χακί άσχετων μέσα στο πλήθος. Το support συγκρότημα ολίγον λίγο αλλά support είν'αυτό.

Maiden Maiden ολόκληρο το στάδιο και ... brighter than a thousand suns. Καταπληκτική συναυλία, τα τραγούδια γαμάτα και στο πρώτο μισό που έπαιζαν τον καινούριο δίσκο και στο δεύτερο που έπαιξαν κλασικά. Απίστευτη ατμόσφαιρα στο Fear of the dark με τον Eddie να εμφανίζεται μέσα από ένα τεράστιο τανκ στο πίσω μέρος της σκηνής πάνω απ'τον drummer και να αναζητά τον εχθρό με κιάλια μέσα στο πλήθος, ίσως και πιο πέρα προς Washington μεριά, και εν συνεχεία trooper να περπατάει επί σκηνής.

Κι ο Bruce Dickinson να φωνάζει. Scream for me Bostoooooooooon.


(η φωτό από το αυτόφορο Βοστώνης λίγο μετά τη συναυλία)
(προσωρινά και για λίγο στο blog)