Club-άκιας για κλάμματα

Πάντα αναρωτιόμουν πόσο χαμηλά μπορεί να φτάσει κανείς. Αν η ξεφτίλα έχει πάτο. Πόσο καραγκιόζης μπορεί να γίνει κανείς στη ζωή του και ποιες είναι εκείνες οι σκοτεινές δυνάμεις που ωθούν στο καραγκιοζιλίκι.

Καραγκιόζης εκ'φύσεως, μ'έκαναν καραγκιόζη, πάρτα ρε καραγκιόζη είναι μερικά είδη που όλοι μας συναντάμε καθημερινά.

Αριστερά, δείτε παράδειγμα καραγκιόζη από περιέργια. Έκφραση αγελάδας κοιτώντας το άπειρο (μουουουουου), σκεμπεδιά πενηντάρη και stretch πορτοκαλί μπλουζάκι, έτσι από περιέργεια.

Το post αυτό είναι προσωρινό. Όποιος πρόλαβε, πρόλαβε.

Νεα Υορκη : Οδοιπορικό ΙΙ

6:40πμ, Ανηφορίζουμε την πέμπτη λεωφόρο προς πάρκο Κεντρικό. Όταν κανείς επισκέπτεται έναν τόπο και μετά από καιρό επιστρέφει σ'αυτόν έρχεται αντιμέτωπος με τον κίνδυνο να επισκεφτεί αυτά που είχε επισκεφτεί και την προηγούμενη φορά. Να κάνει όσα είχε ξανακάνει, να δει όσα είχε ξαναδεί. Αυτό τουλάχιστον παθαίνω εγώ. Είχα το πλάνο στο μυαλό μου έτοιμο, "πάρκο Κεντρικό ως το ΜΕΤ, Empire State Building, κατηφόρα στην Broadway διασχίζοντας το SoHo, μια ματιά στα ερείπια του πάλε ποτέ συμβόλου του κεφαλαίου και πάνω-κάτω τελειώσαμε". Αλλά ο Μιτσάρας είναι παιδί τζιμάνι και αρχίσαμε τα ζιγκζάκια (μία λέξη και ελληνικότατη). Όποια γωνία, όποιο κτίριο είχε κάτι να μας πει, στοφή και προς τα κει. Έτσι πέσαμε πάνω στο Carnegie Hall. Εγώ βέβαια, αμόρφωτος και απαίδευτος, και κυρίως άμουσος πάλι χαμπάρι δεν πήρα, ούτε και εντύπωση μου 'κανε (φυσικά και θα το λέω στα εγγόνια μου!) αλλά ο Μιτσάρας γούσταρε. Βγήκαν οι απαραίτητες φωτό και συνεχίσαμε με κατεύθυνση uptown.

7:10πμ, Πάρκο Κεντρικό. "Ποιος πάει τέτοια ώρα στα πάρκα ρε φίλε, μόνοι μας θα 'μαστε, με τους homeless". Πως λέμε "έπεσες διάνα", καμία σχέση. Πρωινή γυμναστική ή περίπατος σκύλου, κάθε καρυδιάς καρύδι. Όλοι τρέχανε. Άλλοι τρέχανε από συνήθεια, άλλοι τρέχανε πίσω απ'τα ζωντανά που 'χαν λυθεί και την κάνανε για να μη ξαναδούν τα αφεντικά τους και άλλοι τρέχανε πίσω απ'το μοναδικό γκομενάκι του πάρκου (αυτή δε ξέρω γιατί έτρεχε). Μόνο εμείς περπατούσαμε. Και κάτι homeless κοιμόσαντε. Πάντως πολύς κόσμος. Για να καταλάβεις (ναι, σε σένα μιλάω βαριεστημένε αναγνώστη), και ξέρω ότι επαναλαμβάνομαι, αλλά ψάχναμε για κανά θάμνο να κατουρήσουμε και μόλις κρυβόμασταν λιγάκι και ξεκινούσε η διαδικασία τσούπ και το κανίς απο δίπλα. Να σε κοιτάει στα μάτια. Έλαιος. Τέλος πάντων, το κατουρήσαμε και το Κεντρικό. (Ναι είχαμε πιεί μπύρες το προηγούμενο βράδυ, όχι δεν πήγαμε στο πάρκο για κατούρημα, έτυχε).
Κυριλέ φάση : μπροστά απ'το συντριβάνι της φωτογραφίας, 7:30 το πρωί, τύπος και τύπισσα πετάν το μπαλάκι στο μούργο που σπεύδει να το επιστρέψει στα αφεντικά. Όλος παραδόξως, του γυαλίζει του μούργου το συντριβάνι και ρίχνει μακροβούτι. Σε δύο λεπτά 4x4 της αστυνομίας πάρκου (!!?!) πετάγεται πίσω απο θάμνους και δέντρα. Φάγαν πρόστιμο για τη βουτιά του μούργου, 7:30 το πρωι. Big brother is watching you ρε μουργοοοο. Αμερική αμερική καλά σε λέγαν μερικοί πως είσαι χώρα μαγική.

8:10πμ, Ολοταχώς προς Empire, κατηφορίζουμε την έκτη λεωφόρο μέχρι που βλεπουμε κόσμο μαζεμένο. Προσωπικά πολύ γουστάρω τέτοιες φάσεις, καυγάδες, άμα πέσει και καμια ψιλή είν' η καλύτερή μου (φυσικά όταν είμαι στην απ'έξω γιατί το ξύλο δεν το πολυσηκώνω). Να μην τα πολυλογώ, πλησιάζουμε στο όλο σκηνικό, άνθρωποι καλοντυμένοι με χαρτοφύλακες, δυο γερανοί στο απέναντι πεζοδρόμιο, σπασμένες καρέκλες, ένα κομμάτι μπετόν στο παμπρίζ αυτοκινήτου, σίδερα και κολόνες ανακατεμένα. Κόσμος να ψάχνει να βρεί πως έγινε το κακό. Βγάλαμε και μεις κανα δυο ιστοριούλες συνωμοσίας και κανα δυο σχετικά με την αντοχή υλικών για ρεαλιστική καβάτζα. Κάπου ανάμεσα στο πλήθος, ένας κοντούλης καλοντυμένος τυπάκος να μιλάει και ο κόσμος γύρω του να τον ακούει προσεχτικά. "Δε πάμε κι εμείς ρε Μιτσάρα να δούμε τι έγινε τελικά?" Μπαίνουμε κι εμείς πίσω πίσω (εντάξυ τα παραλέω είχαμε κάποια αποστασούλα) και ακούμε τον τυπά να λέει "κοιτάξτε ψηλά". Κοιτάμε κι εμείς ψηλά. Στο καπάκι μας την πέφτει ένας μπάτσος και μας απωθεί προς τα πίσω. Τι γίνεται ρε φιλε? Γιατι μας σπρώχνει αυτός ο μαλάκας? Κι αυτές οι γκόμενες απέναντι γιατί φωνάζουν Tobey?Τι ψάχνουμε να δούμε εκει πάνω στον ουρανοξύστη?Ποιόν?Τον spider-man?Τον 3?Τι έγινε ρε παιδιά?Αμα δείτε την αφεντομουτσουνάρα του Μιτσάρα να κοιτάζει τον spider-man στα μάτια και να λέει "holy shit" μην εκπλαγείτε.

8:50πμ Συνεχίζουμε να κατηφορίζουμε την έκτη λεωφόρο, για την ακρίβεια περπατάμε μέσα στο δρόμο μιας και λόγω spider-man είναι κλειστή. Τι γαμάτη αίσθηση. Τώρα να είσαι στο κέντρο του Manhattan και να έχεις χάσει το Emprire State Building, 102 όροφοι συν την κεραία, ε είναι ήττα. Το πάθαμε κι αυτό. Ήμασταν έτοιμοι να ρωτήσουμε. Σκέψου φάση (ναι σε σένα μιλάω), "συγνώμη πού είναι το Empire State Building?", "δε ξέρω ρε αδερφέ, δεν είμαι απ' δω". Ανέκδοτο εντελώς. Και ξάφνου, να σου το. "Αποκλείετε ρε φίλε να είν'αυτό, αυτό κοντό μου φαίνεται." Πλησιάζουμε με αργούς ρυθμούς ως που βλέπουμε πολυπληθέστατο group κινέζων να ετοιμάζεται να μπεί στην ουρά και ανοίγουμε το βήμα. Πενήντα λεπτά να ανέβουμε, δεκαπέντε να κατέβουμε (ναί έχει ουρά και για να κατέβεις) και πέντε να αγναντέψουμε την πόλη από ψηλά, πολύ ψηλά. Παρόλα ταύτα άξιζε τον κόπο.













(συνεχίζεται)

Ούτε να φάμε? & Γιατι βρέχει κάθε Παρασκευή?

Θεμα 1ο :

Καλά, ούτε να φάμε δεν μπορούμε? Έρχομαι σπίτι να μαγειρέψω κανα δυο κοψίδια που βρήκα και με συναρπάσανε στο Χόουλ Φούντς. Τα αλατοπιπερώνω, λίγη ρίγανι, λίγο λαδάκι (μια σταγονίτσα βρε παιδί για να μη πιάσει στο αλουμίνιο) και τα χώνω στο Γκρίλ (σήμερα όλα στα ελληνικά). Δεν περνάνε δυο λεπτά και αρχίζει το φαιερ αλάρμ. "Γαμώ την ατυχία μου, μια φορά είπα κι εγώ να φάω σαν άνθρωπος" λέω, κλείνω το φούρνο, πετάω το ταψί από το παράθυρο (τρόπος του λέγειν), ανοίγω πόρτες, παράθυρα, εξαερισμό μπάνιου, παίρνω και μια πετσέτα και αρχίζω να πηδάω σαν το μαλάκα κάτω από το αλάρμ με την πετσέτα μήπως και σκάσει. Σιγά να μη. Σε τρία λεπτά έρχεται κι ο Φρεδ {=> Φρειδερίκος [ΔΒ06]} , πιστ οφ εντελώς. Σόρυυυυυυ.

Απορία1 : Καλά αυτά τα μηχανάκια την χασισότουμπεκομπάφικη μυρουδιά γιατί δεν την πιάνουν και μόλις βάλω κανά χοιρινό στο φούρνο αμέσως? Ρητορικό το ερώτημα? Μάλλον.
Απορία2: Βρε μπας και έχουν βάλει αμανάτι να με αδυνατίσουν μερικοί-μερικοί (το μερικοί-μερικοί είναι όπως το καρέτα-καρέτα δηλαδή αναφέρεται σε ένα και μόνο προσωπο)?

Συνεχίζω. Πλακώνει λοιπόν ο Φρεδ, πλακώνει και η πυροσβεστική και σκατά. Κάθονται τώρα όλοι στην άκρη του διαδρόμου και βλέπουν ένα μαλάκα να χοροπηδάει. Με τα λίγα με τα πολλά σταματάει και το αλάρμ. Βγάζω να φάω. Μιντιουμ-ροου σου λεει. Ουτε προλαβαν να γίνουν τα κοψίδια γαμώ τη μου. Ούτε φάγαμε μας είπαν και μαλάκες, κατάλαβες φίλε μου.

Δεν περνάει μια ώρα που λες, ξανά μανα. Ρε φίλε δεν είμαι εγώ. Δεν έκανα τίποτα, γιατι ξαναχτυπάει? Ξανά στα άλματα. Ξανά πυροσβεστική. Το μόνο θετικό στην όλη ιστορία είναι ότι κοπελιά των παρεκίμενων διαμερισμάτων (μη λέμ' ονόματα και καρφώνουμε) μόλις είχε βγεί απ'το μπάνιο και εμφανίστηκε με κυριλέ αμφίεση (αυτό να μείνει μεταξύ μας) .

Θέμα 2ο :

Γιατί βρέχει κάθε Παρασκευή? Θελουμε να παμέ για μπάλα ρεεεεεε. Μας έχεις σπάσει τα νεύρα.

Θέμα 3ο :

Ο Γιάννης ο τσάκα-τσάκα ή Σπιντι Γκονζάλες ή Μαγάηβερ, το καινούριο μας ποντικάκι αφού είδε και απόειδε με τις τέσσερις παγίδες στη σειρά λέει "Το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι". Τον τσίμπησα να σκαρφαλώνει στον φούρνο, έτοιμος να πηδήξει στον πάγκο της κουζίνας.


Και ερωτώ. Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας Νίκο Κακαουνάκη?[ΔΚ06]

[ΔΒ06] Δημήτρης Β, Commends στο Politically Incorrect, 2006
[ΔΚ06] Δημήτρης Κ, Post στο Par...aloga, 2006

Νεα Υορκη : Οδοιπορικό

12:30πμ, Βοστόνη, South Station, σταθμός λεωφορείων, με τον σύντεκνο ξεκινάμε ταξιδάκι. Μπαίνουμε στο busι και φύγαμε...

2:30πμ, πρώτη στάση για λίγο νεράκι, ένα τσιγάρο ο Μιτσάρας στο Country (P)ride. Του Μίτσου του άρεσε το λογοπαίγνιο, εγώ μεσ' τη ραστώνη δεν χαμπάριασα τίποτα. Να την κι μαυρούλα του facebook με τις sexy photo. Τι μνήμη είν' αυτή. Εγώ πάλι χρυσόψαρο. Φυσηξε αγέρας ξυπνήσαμε. Άρε Andy ή κάτι τέτοιο, λες και μετράει. Πες την όπως θες.

4:30πμ, New York, New York. Όχι ακόμα, πρώτα κατούρημα σε δημόσιες τουαλέτες. Γαμησε μας. Με τίποτα. Θα βρούμε κανα Wendys παρακάτω βρε αδερφέ, μη το ζορίζεις κιόλας. Πάμε για Times Square, έχουμε φτάσει κι ο Μιτσάρας αναρωτιέται, που σκατά ειν' αυτή η Times Square? Να πω και του στραβού το δίκιο και εγώ όταν πρωτοπήγα πλατεία περίμενα αλλά τζίφος. Πρώτη απογοήτευση. Βρε δε βαρίεσε βγάλε καμια φωτό να λέμε ότι πήγαμε. Και στην πλατεία Βάθης άμα πας τα ίδια, λέέι ο Μιτσαρας. Περιμένεις να δεις πλατεία και βλέπεις δρόμο. Γιατί πλατεία Μαβίλη ειν'αλλιώς? Το μόνο που τη σώζει είν' το "βρώμικο" στο απέναντι πεζοδρόμιο. Αυτή είναι Μ, βγάλε φωτό και πάμε να βρούμε κανα diners.

5:10πμ, Προς τη θάλασσα, 12 ave. και 42, να βρουμε κανα καφε να αγναντέυουμε κι απέναντι. Τι περιμένεις να βρείς στα άκρα, στη μέση είναι ο τζερτζελές. Βγήκαμε στο λιμάνι, μεθυσμένοι ναυτικοί, τρώγαν βρώμικο σ'ένα απ'τα κινούμενα BBQs ιδιοκτησίας ελληνικής και το μαγαζί να το δουλεύει αγνώστων στοιχείων μελαψός Πακιστανο-κάτι. Μια γκομενίτσα ο καθής. Τι σου κάνει η στολή? Μπορεί να πεσε και κανα χρήμα εδω που τα λέμε. Αχ, κάθε λιμάνι και καημός και ουτωκαθεξης (μία λέξη χωρίς τονισμό, σιγά μη ξέρω και πως γράφεται). Ο ήλιος άρχισε να βγαίνει. Απο που όμως? Που 'ναι ο ήλιος, οεο.

5:30πμ, άντε ρε Μιτσάρα πάμε προς τα μέσα μήπως και πιούμε κανα καφέ. Βρε χούι αυτοι οι αμερικάνοι ρε παιδί μου. Δεν πα να έχει απλωσιά, ανοιχτωσιά, και γαμώ τις θέες, τίποτα. Κέντρο κατά κεντρο το καφέ, να βλέπει απέναντι τοιχο πολυκατοικίας και στην προκειμένη ουρανοξύστη. 12η, 11η, 10η, ..., χέσε μας έχει πάει 6 το πρωί θέλουμε καφέ. Ο Μιτσάρας έχει πωρωθεί με τα χαμηλά κτήρια, σαν κι αυτά στις ταινίες και εγώ να τον πρήζω, λες και ξέρω την πόλη απ'έξω κι ανακατοτά, "Έχει στο Soho πιο γαμάτα απ'αυτα". Επιτέλους καφές. Dinners. Ελληνικό ελληνικότατο, άμα λάχει μιλάμε και κανα σπαστό. "Τριάντα χρόνια εδω. Που να πας πίσω. Απο τη Χίο, νησιώτες κι εμείς. Έχουμε και έναν Κρητικό δουλέυει εδω. Μπα δεν έχω έρθει προς τα μέρη σας αλλά άκουσα ωραία η Θεσσαλονίκη. Τι λε ρε παιδί, $δεκαπέντε dollars το busι για Boston? Εγώ μέχρι Astoria taxi και δίνω είκοσι dollars." Εκεί σταμάτησε η κουβέντα. Μάγηρες, ταμείες, σερβιτόροι με ένα στόμα μια φωνή. "Δεκαπέντε dollars? Τι λες?"

6:20πμ, Ο ήλιος έχει βγεί για τα καλά. Έχει ήδη γίνει αλλαγή βάρδιας. Οι βραδινοί πήγαν σπίτι τους. Ξενυχτισμένοι, κλαμπόβιοι, σκουπιδιάρικα, και κάθε λογής επαγγελματίες βραδινής δούλεψης έδωσαν στη θέση τους στους πρωινούς. Ντεμέκ γιάπις καλοντυμένους πρωι πρωι για δουλειά (κι ας είναι Κυριακή - άρε έλλην αθάνατε σ/κ τα ξύνουμε ρεεεεεεε, είναι κατοχυρωμένο δικαίωμα - ναν καλά το Σικάγο), αθλητικομανείς τρεχάτους με ή άνευ σκύλου κι εμείς. Καθ'οδόν προς Πάρκο Κεντρικό (Central Park στα εγγλέζικα).

(συνεχίζεται)

Καινούρια αρχή

Άρχισα το blog το 2005 χωρις ιδιαίτερη εμπειρία - ούτε και τώρα έχω - περισσότερο σαν forum για συζήτηση σε ενδιαφέροντα θέματα (τουλάχιστον για μένα). Απέτυχα, ίσως γιατί δυσκολεύτηκα να γράψω βαθυστόχαστες βαρύγδουπες μπαρούφες. Ούτε και αμπελοφιλοσοφία και πολιτική ανάλυση καφενείου μπόρεσα να κάνω για πολύ. Οπότε τέλος.

Καινούρια αρχή. Λέω : "Αντί να διαβάζω ολημερίς, δε γράφω και λίγο". Και ως blog και ως forum αυτή τη φορά. Να δούμε τι ψάρια θα πιάσω. Καλή αρχή!

**************************************************************************************
Τα πρωινά έχουν γίνει ρουτίνα. Ξυπνάω με άρωμα καφέ και μουγκρητό καφετιέρας άμα έχει ξυπνήσει ο συγκάτοικος νωρίτερα. Αλλιώς ... το αγαπημένο μου sport ... πλύσιμο πιάτων μέχρι να γεμίσει η Britta. Κούπα καφέ και εφημερίδα. Ανούσια νέα που τα ξεχνάω με το που αλλάζω link. Μόνο σήμερα βιαζόμουν. Meetings και seminars γαρ. Ψάχνοντας να βρω κάποιο χάρτη του MGH πέφτει το μάτι μου σε headline του BBC : Greek and Turkish planes collide. Τι έγινε ρε παιδιά?

Από εκεί και πέρα βέβαια διάβασα και άκουσα πολλά περί του συμβάντος. Καλά έχουμε χάσει την μπάλα. Θα μας πει ποτέ κανείς τι σκατά γίνεται και έχει γίνει. Έχω βαρεθεί την προπαγάνδα. Θέλω να μάθω ιστορία, να ξέρω που έφταιξα και που όχι. Θέλω να μάθω την αλήθεια. FIR Αθηνών, υφαλοκρηπίδα, συνθήκη Λοζάνης, γενοκτονίες και σφαγές ένθεν και ένθεν. «Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ότι είναι αληθές» έλεγε ο Σολωμός.

Θέλω να μάθω την αλήθεια, γαμώ την περιέργειά μου. Η αλήθεια είναι αγαθό και όλοι έχουν δικαίωμα σ'αυτό. Φτάνει. Ζούμε σ' ένα matrix. Να ξεσηκωθούμε για να κατακτήσουμε αυτό που μας αξίζει. Ξυπνήστε ρεεεεεε. Φυγή προς τα μπρος.

Harold Pinter Νόμπελ Λογοτεχνίας 2005

"Οταν κοιτάμε σε έναν καθρέφτη νομίζουμε ότι η αντανάκλασή μας είναι ακριβής. Αλλά αν μετακινηθούμε κατά ένα χιλιοστό η εικόνα αλλάζει. Ουσιαστικά κοιτάμε μια ατελείωτη σειρά αντικατοπτρισμών. Ομως, κάποιες φορές ο συγγραφέας οφείλει να σπάσει τον καθρέφτη-γιατί η αλήθεια μάς κοιτά στα μάτια από την άλλη πλευρά αυτού του καθρέφτη.

Πιστεύω ότι παρά τα τεράστια, υπαρκτά εμπόδια, υψίστης σημασίας υποχρέωση που μας αφορά όλους, εμάς τους πολίτες, είναι να έχουμε ατρόμητη, απαρέγκλιτη, άγρια πνευματική αποφασιστικότητα για να ορίσουμε την πραγματική αλήθεια της ζωής μας και της κοινωνίας μας. Είναι επιτακτική ανάγκη.

Εάν μια τέτοια στάση δεν ενσωματωθεί στο πολιτικό μας όραμα δεν έχουμε καμμία ελπίδα να αποκαταστήσουμε ό,τι σχεδόν έχουμε χάσει: την ανθρώπινη αξιοπρέπεια»"

Ο Βρετανός θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης και ποιητής Χάρολντ Πίντερ, 75 ετών, τιματε φέτος με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Άνθρωπο γενναίος που, στη δύση της ζωής του, χτυπημένος άσχημα από τον καρκίνο στον οισοφάγο, επιμένει να υψώνει τη φωνή του εναντίον «του κάθε Μπους και του κάθε Μπλερ».

Public Servants holding permanent positions

Πλατία Κλαυθμώνος.
Εκει οπου κάποτε στεγάζονταν το Υπουργείο Εργασιας, εκεί οπου καποτε δημοσιοι υπάλληλοι παίρναν τις απολύσεις τους. Η μονιμότητα ήταν ταμπού για την ελληνική κοινωνίας, οπως ήταν και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Πλέον, κυβέρνηση και αντιπολίτευση κινούνται συγχρονισμένα προς άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και αλοίωση του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης.
Θα περιοριστώ στο πρώτο για το δεύτερο ακόμα προστατεύται από το συνταγμα (όχι για πολύ βέβαια).

Σε τι οφελεί λοιπόν η άρση μονιμότητας αλλα κυρίως πως θα χρησιμοποιηθεί?

1. Μη παραγωγικοί εργαζόμενοι (αυτοί που τους βλέπουμε να ξύνονται καθε φορά που παμε σε κάποια δημοσια υπηρεσία) είτε θα γίνουν παραγωγικοί είτε θα την κάνουν.

2. Σε περιόδους ισχνών αγγελαδων οι ΔΕΚΟ θα μπορούν να προσλαμβάνουν όσους υπαλλήλους χριάζονται χωρίς το σκεπτικό ότι θα πρέπει να τους κρατήσουν για πάντα και θα μπορούν να τους απολύουν όταν δεν τους χρειάζονται. Έτσι οι επιχειρήσεις θα ειναι πολύ πιο αποδοτικές και ανταγωνιστικές.

Κίνδυνοι.

1. Η παραγογικότητα είναι ποιοτική ποσότητα και όχι ποσοτική και ειναι δύσκολο να γίνει ποσοτική (ή διαφορετικά να γίνει αντικειμενική από υποκειμενική).

2. Είναι απολύτως φυσιολογικό ένας νέος να έχει μεγαλύτερη παραγωγικότα, καλύτερη τεχνογνωσία, καλύτερη προσαρμοστικότητα σε νέες τεχνολογίες και νέες νοοτροπίες. Τι θα γίνει? Θα απολύονται οι μεγαλυτεροι για να προσλαμωάνονται οι νεότεροι? Ο άνεργος σε ηλικία 50 ετών δεν έχει μεγάλες δυνατότητες να βρεί δουλειά. Δεν έχει καν ώριμα ασφαλιστικά δικαιώματα.

3. Σκεφτείτε τώρα έναν δημοσιο υπαλληλίσκο του χωριού σας ή οποιουδήποτε χωριού. Όπως είναι γνωστό οι θέσεις (με συμβάσεις) στο δήμο γίνονται αντικείμενο προεκλογικών υποσχέσεων. Κι ας πούμε ότι η κεντρική κυβερνηση ελέγχεται κατά κάποιον τρόπο απο την αντιπολήτευση και απο τον τύπο. Ποιος θα ελέγχει και ποιός θα τημορεί τα πεπραγμενα των τοπικών αρχόντων.

Και τελος πάντων, το σύνταγμα (ποθ όλοι το εχουν γραμμενο) είναι σαφές. Είναι καθήκων του κράτους να εξασφαλήση εργασία για όλους τους πολίτες του (όχι ανεργεία).

Ερώτηση. Είναι η ελληνική κοινωνία έτοιμη για άρση μονιμότητας? Μήπως υπάρχουν ενδιάμεσες λυσεις εκτός του όλα ή τίποτα?