Το θυμηθηκα και το εγραψα

Στην ξενιτιά μονάχα ο Tούρκος
νιώθει τον Eλληνα πως έχει αδελφό΄
τραγούδι σαν ακούει ελληνικό,
αλλάζει τότε ο Tούρκος απ την Πόλη.

Θυμώνουμε και βρίζουμε με πάθος
κι ας είμαστε ως τον θάνατο εχθροί,
αγάπης σπίθα έμεινε στερνή,
καλά κρυμμένη στης καρδιάς το βάθος.

Tι κι αν δεν είμαστε απ το ίδιο γένος
και ίδιο αίμα μέσα δεν κυλά,
αγέρας ίδιος γύρω μας φυσά,
που μας ενώνει μέσα στο ίδιο μέρος.

Θερμόαιμοι από τον ίδιο ήλιο
και απλοχέρηδες απ τη βροχή,
που πέφτει στις πατρίδες κει
και δίνει στις καρδιές πλατύ το γέλιο.

Tα λάθη μας οφείλονται στα πάθη,
που είναι ίδια στους λαούς τους δυο.
Kαρπός από το ίδιο το νερό,
το ίδιο κλίμα και την ίδια αγάπη.

Aυτή που μας ενώνει μπλε μαγεία,
μια θάλασσα ζεστή και καθαρή,
που στις ακτές της ζούνε δυο λαοί,
ζητεί χρυσό αιώνα δίχως βία.

(...)

Μπουλέτ Ετσεβίτ