Για να μη μείνει ο Μάης παραπονεμένος

Καιρό έχω να γράψω. Η δουλειά στην αρχή, μετά έλλειψη διάθεσης ... Και κάπως έτσι πέρασε ένας μήνας από το τελευταίο post. Σήμερα είπα να γράψω κανά δυο σειρές μη μείνει ο Μάης παραπονεμένος, χωρις post.


Για καμια βδομάδα τώρα περίμενα τη χθεσινή μέρα με ανυπομονησία. Τελικός Champions League γαρ. Δεν είχα καμιά ιδιαίτερη προτίμηση μεταξύ των ομάδων αν και έκλεινα προς Μίλαν, μιας και το αγγλικό ποδόσφαιρο που έχω στο μυαλό μου είναι βαθιά μπαλιά στη περιοχή του κόρνερ, σέντρα, κεφαλιά και το βρίσκω ανιαρό. Κι εκεί που ετοιμαζόμουν να πάω στου Μητσάρα να δούμε τον αγώνα, λαμβάνω email να πάω να παρακολουθήσω ένα σεμινάριο. Κι κάπου εκεί τέλειωσε για μένα και αυτό το Champions League.

Έτσι νόμισα, γιατί στην πραγματικότητα, μόλις τέλειωσε το σεμινάριο, πήγα τρέχοντας στο σπίτι του Μητσάρα και είδα τα τελευταία 15 λεπτά και δύο από τα τρία goals του αγώνα!

Αυτά. Αν βρω κάτι πιο ενδιαφέρον ίσως ξαναγράψω.

Τα χαιρετίσματά μου στο γονδολιέρη της παρέας.